Cehenemmin biraz dibinden çıktım,
Belli etmedim ama biraz huzursuzdum,
Hatta kendimi bile tanımadığımı söyleyebilirim,
Yapmalı mıyım, diye düşündüm araca binerken,
Ben de o şeytanlardan olmalı mıyım?
Ama çok sakindim,
Bu da neyin nesiymiş ki böyle,
Eve gideceğim, eve,
Yani oraya gitmek istiyorum,
Ama kanım da kaynıyor, ev pek uzak,
Uzaklar daha yakın şu anda,
O zaman ev yakınımda demeliyim,
Kendine gel, dedi, bilge,
Neler saçmalıyorsun böyle?
Tamam kendimdeyim işte,
Gidiyorum o bok çukurundan bozma yere,
Belki de gerçekten değilimdir ben bende,
Arabam mı yolun üstünden akıp giden,
Yoksa yeryüzü mü kayan tekerlerinin altından,
Saçmalama lan işte dümdüz gidiyor araba yolundan,
Haklısın bilge, tamam, saçmalıyorum,
Ama gökyüzü sence de çok parlak değil mi?
Bak, ne kadar ışık varsa hepsini full’lemişler,
Bak şu kıza, ne güzel de gülümsüyor,
Haydi biz de gülümseyelim ona,
Senin gibi korkağa ne diye soruyorsam,
Hey bilge!
Nasıl dönüyordu bu yüz eski haline?
Gene işimiz düştü senin ellere,
Tamam be, devam ediyoruz işte, yolumuza,
Gider miyiz biz bu alemin zoruna?
Bak, şimdi sen de gülüyorsun be bilge,
Her şey senin kontrolünde olmak zorunda değilmiş aslında,
Sen de rahatladın ama,
Doğruyu söyle bana,
Ben bu yolları biliyorum, sen benden de iyi biliyorsun,
İşte bak sonuna geliyoruz yolun,
Yaklaşıyoruz o bok çukuruna,
Al şu paranı, arabam kalsın burada,
Ben yürüyeceğim biraz,
Zevkler sokağında,
Camekanlardan tadacağım memnuniyetleri,
Ne kadar tadabilirsem artık,
Ne kadar doldurabilirsem o boşluğu işte,
Hemen terk edeceğim orayı,
Terk ediyorum da zaten,
Gevşedi zihnimin hayal bağı iyice,
Artık önümdeki o heybetli yapı,
Gerçekliğin sorgulanabilir bir çehresi,
İyiden iyiye sıyırdık balataları,
Desene bilge,
Sahi sen sustun, ne oldu?
Kanın mı dondu,
En deli akan zamanda?
Haydi terk edelim burayı hepten,
Akıp gidelim şehrin damarlarının üzerinden,
Dönüp dolaşıp döndüğüm o sığınağa,
Tek güvendiğin yere,
Bir yandan seni yiyip bitirirken,
Sıçrayabileceğin tek meskene.