Hep böyle derdim kendi kendime.
Bir gün gelecek, annemi kaybetmenin acısı kapımı çalacak diye düşünürdüm ama hiç hazır olmaz insan, hazırlanamaz.
Meğer o gün sandığımdan çok daha yakınmış.
Ve bir gün geldi… Annem yok.
Kara bir tarih kazındı ömrüme: 21 EYLÜL 2021.
O gün, hayatımdan bir yaprak değil, koca bir ağaç koptu.

O günden sonra telefonum bir daha aynı çalmadı.
O ses –“Oğlum iyi misin?” diye içimi ısıtan o ses– bir daha dönmedi.
Evde ışık azaldı, sokakların anlamı değişti, nefes bile başka geldi bana.
Dizlerine yatmayı özleyen bir çocuk gibi kaldım kocaman yaşımda.
Saçlarımı okşayan o şefkatli el yok artık.
Kokusunu özledikçe içime çektiğim hava bile yarım geliyor.

Zaman geçiyor diyorlar…
Ama insan bazı acıların üzerinden geçemiyor, sadece onlarla yaşamayı öğreniyor.
Ben de 21 Eylül 2021’in yükünü her gün sırtımda taşıyorum.
Ne bir gün eksik, ne bir gün hafif… Aynı acı, aynı boşluk.

Bazen düşünüyorum:
Bir zamanlar annemin sesinin yankılandığı o evlerde şimdi sessizliğin tavanı çöküyor içime.
“Gel” dediği, bir tabak yemeğin bile bayram gibi geldiği o günler ne kadar kıymetliymiş…
Ben şimdi geçmişe yetişmeye çalışıyorum ama zaman kimseyi beklemiyor.

Annem gidince anladım…
Bir insanın dünyada en sağlam dayanağı annesidir.
Onun yokluğu, insanın omurgasından bir parça koparır gibi.
Adını koyamadığın bir eksiklik, bir yanının hep yarım kalması…
İşte annesizlik böyle bir şey.

Ama 21 Eylül 2021 bana bir gerçeği de öğretti:
Sevgi ertelenmez.
Sarılmak öteki güne bırakılmaz.
Gönül almak için doğru zaman beklenmez.
Annen hayattaysa asla ihmal edilmez.

Ben annemi kaybettim…
Ve bu yazdıklarım, hem kendi içimin yarasını sarmak için hem de annesi hayatta olanlara bir hatırlatma olsun diye.

Annem…
Kara bir 21 Eylül 2021 aldı seni benden ama gönlümden, dualarımdan, hafızamdan alamadı, alamayacak.
Ruhun şad olsun.
Seni her gün, her nefeste, her yokluğunda biraz daha özlüyorum.
🤍🤲
#MehmetYETEK
#geceyebirkelamolsun