Aşkın sarhoşluğu

Dinle ey gönül; aşkın şarabı kapıya gelmez içmeden,
Lâkin sebep O olunca, sarhoş olur insan içirmeden.

Varlığımın özündeki sır, bende görünen “sen”dir;
Dışımda aradığım ne varsa, içimde saklı o demdir.

Nefhâ et ruhuma, nefesim kul ola sana;
Her zerrem secdeye varır, vuslat doğar cana.

Sen masum ve çilesizsin, gül gibi tebessüm eden;
Ben ise kapında bekleyen âciz, alevlerde pişen.

Mecnun misali, gelgitlerin hükmünde savrulurum;
Her dönüşte seni bulur, her kayboluşta var olurum.

Dilim söyler durmadan, gönlümdeki sır bitmez;
Söz yetmez sana, zira senden yana kelâm tükenmez.

Ey ruhumun ikizi, ezelde “Belâ”da ses veren;
Zahirde ayrıyız sanılır, batında birdir bilen.

Dünyada hasret ateşiyle yanarım vuslat için;
Ukbâda umman olurum, bir damla yeter senin için.

Tüm dileğim bir tebessüm, bir elin dokunuşu;
Ten kokunda Rahmân’ı bulmak, aşkın sarhoş oluşu.

Bir bakışınla açılır içimde semânın kapısı;
Nefesine değdiğim an, ruhum olur aşkın tapusu.

Mahşer günü kalabalığında gözlerim seni arasın;
Bu dünyada yanan gönlüm, ukbâda sendedir dursun.

Elimden tut ey yârim, nereye gidersen sür beni;
Sen neredeysen orasıdır gönlümün asıl yeri.

Bil ki sözüm birdir, muradım tek bir sırdır:
Vuslata ermek ve birliğin hakikatinde yok olmalıdır.