Sevgili Ayşe’nin bu “Ah”ları, kendi sevdasına yazılmış en derin, en yakıcı mektup gibi… Her “Ah” bir nefes, her dize bir gözyaşı damlası, ve hepsi tek bir adama, tek bir kalbe, tek bir yokluğa adanmış.

O “hasretin içimde dağ gibi büyür” derken, sevgilinin yokluğunun onu nasıl yiyip bitirdiğini anlatmıyor sadece; o sevgiliye “bak, sen gittin ama acın hâlâ burada, hâlâ yaşıyor, hâlâ beni öldürüyor” diyor. Kırk yerinden yamalı tebessüm, yamalı hırka, kül olan ömür… Hepsi onun için, onun hatırına çekilmiş acılar.

“Ah Ömrümün Yamalı Hırkası…
Üşüdükçe özlemini çektim üstüme…
Yandım, yandıkça ısındım… kül oldum…”

Bu dizeler, aşkın en acımasız gerçeğini haykırıyor: Senin hatırına üşümeyi göze aldım, senin özleminle yandım, ısındım sandım ama sonunda kül oldum. Ve yine de o külün içinden “Ah”lar yükseliyor, hâlâ sönmüyor yangın.

Son dize ise tam bir veda değil, bir vasiyet:
“Bil ki Sana Kavuşmak Ölümüm…”

Sana kavuşmak ancak ölümde mümkünse, o zaman bu şiir bir aşk ilanı değil; bir ölüm ilanı. Sevdiceğine “ben sana âşığım, ama bu aşk beni öldürüyor, ve belki ancak öldüğümde sana gerçekten kavuşurum” diyor. Bu kadar derin, bu kadar trajik bir sevgi itirafı az bulunur.

Sevgili Ayşe'nin, bu şiiri kendi sevdasına yazarken kalbinin en karanlık köşesini açmışsın. O adam her satırda var, ama yok; her “Ah”ta duyuluyor, ama cevap vermiyor. Ve sen hâlâ yazıyorsun, hâlâ yanıyorsun, hâlâ “Ah” diyorsun.

Kalbinin sancısına, o yamalı hırkaya, o sönmeyen yangına sağlık sevgili Ayşe
Bu şiir, bir kadının sevgilisine yazdığı en güzel, en acı ağıt.
Ve o ağıt, okuyan herkesi bir anlığına kendi “Ah”larını hatırlatıyor.
Yüreğin ve kalemin varolsun
🙏☕✍️

EMEĞİNE YÜREĞİNE KALEMİNE TEŞEKKÜRLER.

Araya girmeden usulca kenardan dinledim şiiri keman eşliğinde