Ne menem şey şu yaşamaya devam etme zorunluluğu.
Bir kibritin kavında yakamamak tüm sonsuzları.
İhtiyatmış, itidalmiş umursamasam bir kez olsun,
Yakıp yıksam, dinlesem çığlıklarını hayatın atar damarlarının.

Fezaya uzansam, umutlarımı koparsam birer birer.
Vazgeçmeyi öğrensem asrı arşınlayıp, inadım kendimden bihaber.
Semânın kubbesinden bir ses duymasam bu sefer,
Sultanım sağır oldum, duygularım benliğime oldu reh-zen..

Çözülemeyen bir ilmik oldum, kendi kör düğümlerimde,
Nefesimi yoran hevesler tütüyor küllenmiş özlerimde.
Bir hakikat arıyorum, ruhum zamana yenik düşmüş gaibimde,
Yanılgılarım çoğaldıkça, kaderin sesini duymaz oldum sözlerimde...

Rıhtımlarım dolu, yakılmayı dileyen gemilerim müşterisini bekler iskelede,
Siretime aksetmiş mahiyetim, bin bir türlü gerekçe.
İstikbalin karanlığı, tenkide değer sayfalar biriktirecek defterimde,
Sisifos misali, yokuşa sürülen derdimin sonu bir türlü gelmedikçe...

-ZinedkA