Acının çekilmesi mi gerekli? diye sormuştu,
Tanıştığıma memnun olduğum biri, keyifli bir sohbet arasında.
Düşünmeden cevap verdim, inandığım değerler uğrunda.
Evet acı bastırılması, yok sayılması lazım gelen değil,
Yaşanıp sindirilmesi gereken gerçeklikti bilinçaltımda.

Hayat bir muamma...
İnsan, yarının barındırdığı mutlulukları ihata edemez,
Gelecek ya gelmezse korkusundan gayba gücenir hadsizce,
Geçmişin gölgesinde yaşamaya meyilinden kolay geçer serzenişe;
Emmare tavrını takınır, aslına rücu eden nefs terbiyesinde...

Kişiliklerin ölümü, zahiren olmak zorunda mı bu hayatta?
Ölü-gezerler yok mu yürüyen kalabalıklar arasında?
Nefes alışverişleri ticaretin en bencil olanı değil mi bu kervanda?
Umarsız, bihaber olsak her tarafımızı saran şu mezarlıklar diyarında...

Toprak, her şeyi örtmeyi bu kadar iyi becerirken,
Varlığımızın temelini oluşturan bu kibir-bu tevazu çelişiği,
Guslü bırakıp teyemmüme bezenmeli anbean, belki de topraktır bize gereken,
Sinematografik bir hatıra birikimi, ömür kumbaranda bozukluklar misali...

Bazı şeylerin yaşanabilmesi için, zamanın kerahati atlatılmalıysa eğer,
Sonuna varmadığın bir yolculuğun cefası bu denli bizi yormamalı.
İyi ki veya keşke, aceleci insana yakışan garip bir nidaymış meğer,
Tüm yaşananlar bir mukaddime belki de, kavuşunca kazanacak değer...

-ZinedkA