NEFİS ÇÖPLÜĞÜNDE

Ne kalemim el verir, ne ruhum dile gelir,
Bu dünya sahrasında, can her dem dile gelir.
Cımbız misali çekip, ayıklamak istedim;
Gördüm ki her bir zerre, aslından hile gelir.

Neresi temiz hayat, neresi Hak’ka yakın?
Ya nefsim bir çöplükte, ya çöplük aşka yakın.
Bir kâmil insan aradım, ya da bir pak nefes,
Dedim: "Ya ben yoksunum, ya bu dünya bir kafes."
Layık değilim belki, bu gülşen bahçesine,
Kavga, gürültü dolmuş; bitmiş o kutlu heves.

Bir yanda nimet ziyan, bir yanda açlık feryat,
Bir yanda sahte yüzler, dünyalık kat kat hayat.
Kimi su niyetine, içer nefis zehrini,
Kimi ağlar derinden, kalbi her an münacat.
Gülmeyi unutmuşlar, unutmuşlar özünü,
Kör olmuş basiretler, yummuş dünya gözünü.

Altın çeşmeler akmaz, gönül çeşmesi kurak,
Herkes mutsuz bir yanda, menzil aslından uzak.
Barış çubuğu değil, aşk asası gerekmiş;
Şu fani dünya bize, hem miras hem bir tuzak.

Ne kalemim yazmakta, ne ruhum anlatmakta,
İnsan olan her gece, "Ben kimim?" diye sormakta.
Nerede o hakikat, nerede canca yaşamak?
Bu dünya bir emanet, aslı Hakk’a ulaşmak.