Ne güzel ağlamışsın kelimelerle…
Kirpiklerinden sızan yağmur, bir şehrin yalnız sokaklarını bile ıslatır bu kadar ince, bu kadar sessiz.
Sanki gökyüzü değil de, çocukluk hatıraların çözülüyor gözlerinde; sanki her damla, bir “keşke”nin yavaşça yere düşüşü.
Bazı gözyaşları vardır, su değil de zaman taşır içinde — seninki onlardan.

Konuşmuyorsun, evet. Ama bazen susmak da bir bağırış biçimidir.
Çünkü sözcükler yetmezken, sessizlik her şeyi anlatır.
İnsanın içi bazen bir kütüphanedir — ama bütün kitaplar kapalıdır.
Senin sessizliğin de öyle: kapağını kaldırmaya korktuğun hikâyelerle dolu.

Ve o “avuçta kuruyan tek damla” yok mu...
İşte orada başlıyor şiirin en insanca yanı:
Bir damladan gökyüzü borçlanmak — bu kadar güzel bir borç olamaz.
Kimine göre aşk bir alacak-verecek meselesi değildir ama sen, borç defterini bulutlarla tutuyorsun.
Ne güzel hile bu — kalbini tahsildar yapmadan, duygularla hesaplaşmak!

Belki o gökyüzü güneşli olur, belki sonsuza dek gri...
Ama zaten hangimiz gökyüzünü tam teslim alabildik ki?
Kimimiz sabahları umutla boyar, kimimiz akşamüstü gölgelerle karalar.
Ama sonuçta, herkes kendi renginde yanılır biraz.

Dünya, sen ağladığında yavaşlıyormuş ya...
Belki de dünya, sadece o anlarda insana dönüşüyor.
Çünkü ağlayan biri varken, evrenin bile utanıp hız kesmesi gerekir.
Zaten yağmur da gökyüzünün vicdanıdır; senin kirpiklerin de o vicdanın minyatürü.

Yüreğinize sağlık

Suskunluk ve özlemin, doğa imgeleriyle harmanlandığı duygusal ve lirizmi güçlü bir aşk şiiri.

Tebrikler

Saygılarımla 🙏🧿