1
Yorum
9
Beğeni
5,0
Puan
331
Okunma
İlk dörtlük ile şiirin geri kalan kısmı arasında tamı tamına 10 yıl vardır. Bu şiirin ilk heceleri kağıda düşmeye başladıktan sonra ifade ettiği mânâ ve duygu birbirinden çok farklı hâle gelerek devam etmiştir. Boşluğa yazılan bir sitemden ibarettir.
Her gün gördüğüm müessir bakışlar,
Kimi kınar kimileri alkışlar,
Hüzün veriyor şafaklar al kışlar,
Bizim için uçmadı hiç ak kuşlar.
Kederle doldu bahtımın nakışları,
Sükût içinde söndü gül bakışları,
Zaman ki kırdı gönlümün akışları,
Ne mûcize, ne sevda, ne hoş işler…
Hazanla çaldı ömrümün kapılarını,
Ölürdüm, görse çehremde yarını,
Kıyamaz idim incitse rüzgârını,
Yüreğim üz mü, yoksa ateş mi sızlar?
Dönüp nazar kılan olsaydı bir dem,
Silinmez idi gözde yaş, gönülde nem,
Bir âh dedikçe titrer ervâh-ı âlem,
Kader ki yazdı, çare yok — hep kışlar.
Yine ümîd ile bekler bu cân-ı zâr,
Belki bir gün döner baht, olur bahâr,
Biter mi hicran, bunca dert, bunca âh?
Bilmem — lâkin susmaz âh u niyazlar…
5.0
100% (2)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz