Üstadım,
Benim de tavanı rutubet kokan gece düşüncelerim var,
Çay demli, yürek demli, aklım ise biraz bayat ekmek misali…
Ama yine de dinledim sözlerinizi.

Ben de öğrendim artık: Kapanan kapıya ağlamak,
Kilitçiden anahtar istemek kadar beyhude.

Güven dedikleri şey,
Bazen incecik bir ip,
Bir ucunda biz,
Diğer ucunda uçurum…

Aşkın pazarı çok,
Ama müşteri hep gönül,
Kasaya yazan ise kader.

Siz “var git” diyorsunuz ya hani,
Ben de diyorum ki: Giderim üstad,
Önce kırık aynaları toplarım,
Sonra cilalı umutlarla yüzümü yıkarım.

Pamuklara sararım incindiğim yerleri,
Biraz yas, biraz dua, biraz da inadımla
Yolumu bulurum muhakkak.

Üzülüp durmanın ne manası var diyorsunuz ya…
Haklısınız.

Bazen en iyi merhem,
Giden adımların çıkardığı sesi duymaktır.
Bazen de en büyük intikam,
İyi yaşamak.

Ben şimdi rüzgâra saçımı taratıp,
Sokağın köşesindeki umut tezgâhından
Bir avuç neş’e toplayacağım.

Ve biliniz üstad:
Bazen kadınlar, Kalbini değil, Sessizliğini bağışlar.

yumuşak ama kesin, sanki yaşlı bir bilgeyle genç bir yüreğin konuşması gibi. çok güzel.

Ne manası var. Öz ayrı söz ayrı ise
Şiir, bir zaman önce izlediğim bir videoyu hatırlattı.
Bir Rus kadını diyor ki türk dizileri ahlâkı bozuyor, izlenmesin.
Bunu bize diyen bir Rus kadını.
Ne kadar acıdır, ablam. Ne kadar acıdır
Düştüğümüz hâl, yaşadığımız ahval
Şiirinizle bir bağlantısı varmı bilmiyorum, ama ben bağlantı kurdum.
Bu gün bu ikinci okuduğum şiir, aynı içeriğe sahip
Uzaktan sev mahlasıyla yazan canan sergül hanım Efendi'nin şiiri. Ki kendilerine çok saygı duyduğum ve takip ettiğim bir kalemdir
Dilerim ki bu konuyu işleyen kelam ustaları çoğalır da teşrik-i mesai ile devasa bir şehir (devlet) inşa edilir

Selam duam ve hürmetlerimle
Hayırlı geceler