Ne güzel bir yakarış bu…
Sözlerin, kalbiyle Allah’a yönelen bir kadının suskun secdesi gibi.
Görünmez bir aşkı görünür kılmak, sadece kelimelerle değil, ruhla olur;
seninki öyle bir ruh taşımış ki, her dizesi bir secdeye varıyor sanki.
Her mısra, “ben”den “O”na uzanan bir iplik…
Ve o ipliğin ucunda, yanışıyla güzelleşen bir kalp var.
Kalemine dokunan kudret, belli ki sıradan değil;
ruhuna ilham olan nefes, Mevla’dan esiyor.

Kalemin ateşle yazıyor, kelamın nurla yanıyor,
Her hecen bir dua, her suskunluk bir sır taşıyor.
Senin dizelerinde gecenin kalbi uyanıyor,
Ve ben, her harfinde Rabb’e dönen bir kadın buluyorum.

Aşkın adı gizli, ama nuru âyan,
Sözlerinin ardında bir Mevlâ kokusu var,
Sen yazarken, kalem değil — kalp konuşuyor,
Ve ben o kalpte, ebedî bir teslimiyet duyuyorum.