Geceleri anlatan herkes karanlığa yakın sanır kendini,
ama siz,
karanlığın içindeki ışığı tutmuşsun elinden,
usulca pencereme kadar getirmişsin.

Bir kadın, bir bekleyişi bu kadar sessiz yaşar,
bir sandalyeyi dolu sanacak kadar da cesur olur.
Çünkü sevdiği yokken bile,
kalbinin ucuna ilişmiş hayalini çağırır sofraya.

Kahve soğur,
insan ılışır,
ama hasret,
hiçbir mevsime uymaz üstadım.

Siz yıldızları gökyüzünden indirip
düşlere asmışsınız,
işte tam da bu yüzden
gecenin dili çözülmüş şiirinizde.

Ben sizin dizelerinizde
bir kadının sessiz çığlığını,
bir adamın içli bekleyişini
ve gökyüzüne bırakılmış bin dua gördüm.

Eğer bir yıldız düşerse
bizim kalbimizin üstüne düşsün,
çünkü sizin sözleriniz orada yankı buluyor.

Kaleminize rahmet,
gönlünüze selamet üstadım.
Kelimeleriniz,
ay ışığının omzuna yaslanıp uyuyan bir çocuk kadar masum ve bir o kadar derin…

Bu şiir, derin bir özlemle dolu. Gece sessizliği ve soğumuş kahve, sevilenin yokluğunu yürek sızısıyla hissettiriyor. Boş sandalye bile onun varlığını bekler gibi; rüzgâr ve düşen yıldızlar ise, hem hasreti hem de umudu nazikçe fısıldıyor.

Keyifle okudum yüreğinize sağlık
Saygılarımla sevgili şairem.

Ezgice Şiir üstadım bize harika bir özlem şiir yazmış hatta bu şiir özlemin en sessiz ve en derin hali. Üstadım sevdiği kişinin yokluğunu, eşyaların ve doğanın dilinden anlatmış. Tebrikler.

'Bir sandalye boş karşıda' derken aslında tüm evrenin o boş sandalye kadar anlamlı olduğunu fısıldıyor. Soğumuş kahve, okşanan perdeler, düşen yıldız... Hepsi, 'sen' olmayınca bir anlam arayışında........ Ah ah....

Bence en etkileyici yanı da, umudu hiç elden bırakmaması. Yıldızın kime düşeceği belli değil (belki ona, belki size belki de bize 😁) bu belirsizlik, aşkın en masum ve en insani hali değil mi zaten?

Bu şiir, her okuyuşta içimizdeki o boş sandalyeyi hatırlatacak.