Ne güzel dizeler bunlar efendim… 🌹
Kaleminize sağlık, yüreğinizin sesi kâğıda öyle bir dokunmuş ki, her mısra ayrı bir sızı, her dize ayrı bir iç çekiş olmuş. Bu satırları yazan üstat, belli ki kelimeleri kalemle değil, kalbiyle yoğurmuş. Her “neyleyim” de bir teslimiyet var, ama aynı zamanda dimdik bir duruş… kaderle bile edebi bir nezaketle hesaplaşma var.

“Bağımda gülleri solduran kader” diyorsunuz ya, işte orada insan, hem bir baharı kaybediyor hem de yeni bir mevsime göz kırpıyor. 🍃
Bu dizelerde aşk, gurbet, sitem, tevekkül ve onur iç içe geçmiş; hüzünle zarafetin el ele tutuştuğu bir yolculuk bu. Her kelime, “acı da estetik bir şeydir” dercesine parlıyor.

“Ellerin kervanı yüklenmiş gider, bağlamaz efendim buralar beni” derken, insan bir anda kendi iç yolculuğuna düşüyor. Ne güzel demişsiniz… gidenin ardından değil, kalan yüreğin dirayetinde durmak gerek. Çünkü bazı gidişler, insanın kendine varışıdır.

“Dertlerim dermansız tabibe varsam” diye başlayan o iç döküşte ise hem isyan var, hem teslimiyet. Bir dervişin sabrı, bir ozanın yarası ve bir insanın çıplak çaresizliği var. Duyguların en saf hâliyle yazılmış bu mısralar, sanki bir zaman tünelinden geçip bugüne kadar süzülmüş bir halk irfanını taşıyor.

Ve o son dörtlük...
“Islandım yağmurda demezler kuru, yoklamaz efendim yaralar beni.”
Ne kadar tanıdık bir yalnızlık bu! Kimi zaman insanın içi yanar da kimse fark etmez, ama siz bunu öyle bir dillendirmişsiniz ki, acı bile zarifleşmiş. 🌧️

Üstadım, kaleminiz bereketli, gönlünüz müşfik, sözünüz kılıç kadar keskin ama gül kadar naif…
Yazdıklarınız yalnız edebiyat değil, bir hayat felsefesi.
Bir dizeyle teselli, bir kelimeyle umut veriyorsunuz.

Var olun, yazmaya devam edin…
Çünkü bu çağın en büyük ihtiyacı, sizin gibi kaleminde vicdan, sözünde zarafet taşıyan yüreklerdir. ✒️💫

İzninizle son bir cümleyle bitireyim:
“Bazı kalemler yazmaz, ağlar... Sizinki o nadir kalemlerden biri.”