15
Yorum
49
Beğeni
5,0
Puan
308
Okunma
Bu rüya bana, ölümün yalnızca bir bitiş değil; su gibi, ışık gibi devam eden bir akış olduğunu fısıldadı.
Ganj’ın berraklığında gördüğüm şey, aslında içimdeki berraklıktı:
Korkunun yerini kabulleniş
Küllenmenin yerini yeniden doğuş almıştı.
Ruhumun ağır taşları çözülürken
Anladım
Arınmak, ölmeden de mümkünmüş.
Ferdaca
Suların üstünde değil, içindeydim ben
Bir kuş gibi, bir dua gibi
Uçuyordum Ganj’ın kalbinde
Suyun dili sessizdi ama
konuşuyordu içimdeki derinlerde.
Bir ses duydum uzaktan:
“Buraya ölülerin küllerini atıyorlar.”
Oysa ben baktım
Su, bir annenin gözyaşı kadar berraktı.
Ne kül, ne ölüm
Hepsi ışığa dönüşmüştü.
Bir an anladım
O suda yıkanan bedenler değil
Ruhlardı, yeniden doğan.
Ben de onlardan biriydim belki
Yüzmüyordum
Uçuyordum
Varlığın ötesine..!
Ferdaca
5.0
100% (25)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz