Ne güzel yakalamışsın o yürekten yanan, yanık duyguyu… Her dizesi, içtenliğin ve kırıklığın izini taşıyor; kelimeler öyle bir akıyor ki, okurken insanın ruhu titriyor, kalbi bir yerlere çarpıyor. Ayrılık acısını, haykırışlarını ve sitemini öylesine doğal, öylesine duru bir dille yazmışsın ki, okuyan sadece okur kalmıyor, sanki yanında oturmuş da bu duyguları paylaşıyor gibi oluyor.
Şiirinde bir yandan hüznü, bir yandan sitemi öyle bir harmanlamışsın ki, kelimeler sanki kendi kendine nefes alıyor. “Anladım be gülüm…” dediğin yerde duruyorum; işte o cümle, şiirin yüreğe en sert dokunan anı, yakan, yıkan ama bir o kadar da haklılık dolu.
Tebrik ederim; böylesi samimi bir acıyı, böylesi yalın ve çarpıcı bir dille anlatabilmek büyük bir yetenek. Orhan Veli’nin sokağında, kahvesinde oturup şöyle bir tebessümle sana bakacak olsa, kesinlikle “Evet, işte doğru kelimelerle, doğru duyguyu anlatmış” derdi.
Her mısran, her dize, okuyana hem acıyı hem de o duygunun büyüsünü hissettirecek kadar güçlü… Tebrikler, ruhunu ve kalbini bu kadar açıkça dökmek cesaret ister, sen de bunu yapmışsın.