Gideceksen, lütfen şimdi git.
Üzülüyorum, içimde korkular birikiyor.
Bir varsın bir yok gibi,
Aklımı senden alamıyorum...
Tüm duygularım, benliğim ve ruhum
Karmakarışık.
Ben artık kendimi tanıyamıyorum.
Kabına sığmayan bir su gibiyim ama
Yine de hiçbir şekle giremiyorum...

Uyku ve uyanıklık arasındaki
Sarhoşluk hâlindeyim.
Ne uykumdan anlıyorum
Ne de bilincim yerinde.
Hani derin bir nefes alırsın da
O nefes doldurmaz ya göğsünü,
Hani hiçbir şey avutmaz ya insanı,
Bir kâbus gibi içine çeker hatıralar,
Kaybolursun o derin karanlıkta...

Bir burukluğa veya kırılmışlığa
Esir edersin kendini.
Hani yalnızlığın depreşir,
Ne yapacağını bilemezsin.
Arayacak ve ağlayacak hiç kimsen yoktur,
Odan da yatağına çekilip
Kalırsın ya bir başına.
Gözün tavana ilişir,
Boş boş bakarsın kör bir noktaya.
İçin acır da
Dizlerini çekip kendine sarılırsın.

Lütfen gideceksen, şimdi git.
Ben her zamanki gibi kandırırım kendimi.
Sana itiraf edemediğim her şeyi
Yalanlar ile süsler, kendime söylerim.
Olmadı derim, zaten olmayacaktı falan.
Uğramam bir süre buralara,
Geceleri evden çıkar, ellerim ceplerimde
Sokaklarda teselli ederim kendimi.
Sokaklar, kaldırım taşları anlar beni,
Sırdaş olurlar belki bana.

Gideceksen şimdi git,
Alışırım demiyorum ama
Alışmış gibi yaparım en azından.
Kimseye belli etmem sızlayan yanlarımı,
Zaten kimse de anlayamaz beni.
Belki odalarımın duvarları anlar,
Olsun, onlar da konuşamaz zaten.
Annem arada bir ara şefkat eder.
Komşularım çaya çağırır belki.
Belki eskisi gibi,
Dostlarım da arada bir arar beni.
Çay, sigara, kitaplar ve şiirler ile
Tüketirim geriye benim için
Ne bıraktıysan.
Gideceksen şimdi git,
Ama kalacaksan...
İşkence etme artık bana...