Adımı çoktandır unutmuştum,
Kimliğimi de hatırlamıyorum,
Sanırım kimliğim de yoktu benim.
Sana anlatamam belki çoğu şeyi,
Çocukluğumun her sahnesi karanlık.
Siyah bir perde inmiş sanki tüm zihnime.
Sanırım şefkati sokaklarda öğrendim ben.
Bu yüzden,
İçimi ürperten bir korkaklıkla,
Tereddütlerin gölgesinde
Yaşıyorum her şeyi.

Sanırım ağlamayı da sokaklarda öğrendim,
Bir insan
Boğazından düğümlenir mi hayata?
Peki insanın yüreği
Bir kâğıt gibi bükülür mü kendi içinde?
Sizin de içiniz burkuldu mu hiç çaresizce
Yağmurlu gecelerde,
Islanmış parkların banklarında?
Ve sonra kaldırım taşlarında,
Yoğruldu, yoğruldu ve yoğruldu yüreğim.

İşte sonra sen,
Bir sağanak gibi indin de ömrüme.
Ardı sıra şimşekler,
Ardı sıra yıldırımlar düştü yüreğime.
Sana çıkmadan önce yollarım,
Güzergâhı unutulmuş
Bir yer gibiydi hayatım.
Bilincini yitiremeyen hastalar gibi,
Anestezik bir sarhoşluğa
Hapsolurken zihnim,
Sana yoksunluk çektiğim gecelerde.
Titreyen ruhumun aksi düşüyordu gölgeme.
Ölüm gibi bir şeydi seni düşünmek,
Belki de ölmekti.

Sonra seni sevmek ve âşık olmak,
Bile bile sürüklenmekti uçurumlara.
Kendini boşluğa bırakıp
Tek bir damla yaş gibi
Süzülmekti gözlerimden aşağı.
Bir de biliyor musun,
Seni kimseye anlatamamak,
Bağıra çağıra seni içime susmak var,
Onu sorma... anlatamam işte.

Bilmem ki,
Kaç kez ölümü yaşadım.
Soğukkanlılığım dibe vurmuşken,
Gözlerindeki gamsızlığın gölgesinde.
Ve sonrasında silmeye kıyamadığım,
Kaç tereddüt geçti de,
Kaç sayfada adını yazdım bilinçsizce.

Bilmem ki,
Kaç kez tekrar ettim seni kendime.
Bilmiyorum işte,
Yüreğim kaç kez yıkıldı sözlerinle,
Ve kendi parçalarına ayrılan,
Kaç kırgınlık saplandı içerime.
Ölüm gibi bir şeydi işte sana gelememek,
Belki de ölmekti.