Sevgilim,

Koyakların nöbetinde
yıldızlar düşüyor dizlerimize sessizce
ruhlarımız dağılmış
tahliye bekler gibi titrek, uykusuz..

Senin nefesin
geceyi çiçeklerin rüzgârına katıyor
yüreğim her defasında
sana dokunmak için titriyor
titriyor
titriyor..

İlk erik çiçeğinin
taçlarından damlayan gülüşümüz
aralık ayının perçeminde saklı halá
mor akasyalı düşlerimizin gölgesinde ellerimiz birbirine karışıyor
zamanın dışına taşınıyor
yedi katlı aşk yangınlarımız
her kıvılcım
her ateş
bir yıldızın düşüşü gibi kıpkırmızı, sıcak, sessiz..

Gel
üşenme
ikindi yağmurları gibi
düş yüreğime yine
ıslansın erosun oku
sarsın bizi aşkın sessizliği
bedenim gölgene sarılsın
yanışlarımda yankılansın sözlerin
nefesin bir nehir gibi dolsun damarlarıma

Pusulam gösterecek gönlümü sana
papatyalar yüreklerimizin kıyısında açacak
eskil ışık yılından gelen ıslıklarla
rüzgâr gibi
sessiz
ıslak..

Cemreler düşecek havaya, suya, toprağa
dokunuşun kokusu sinecek
kavuşmanın sonrasızlığında
kış tutan ezgilerin buğulu tınılarına
biz zamanın kıyısında
çiçek gibi açacağız yeniden

Dudaklarımız yıldızlara dokunacak
parmaklarımız geceye
bütün evren bizim fısıltılarımızla dolacak

Seninle
yıldızların altında
çiçeklerin gölgesinde
gökyüzünün sessizliğinde
birlikte düşleyeceğiz sonsuzluğu
seninle var olan
ve var olacak her şeyi
bedeni ve ruhu
hayali ve gerçeği birbirine katıp
zamanın ötesine geçeceğiz
Masal kuşunun kanadinda
Aşkın en kutsal uykusunda..!

Sonsuz arzuyla
Ferdaca