‎
‎Haziran ayında kışın çığlığı,
‎Oltaya takılan yosun balığı,
‎Mavi denizi örter grinin sığlığı,
‎Neye bu sinirin, söyle Marmara?
‎
‎Dalgalar vurur bak dalgakırana,
‎Böyle deli rüzgâr gelmez sırana.
‎Sinirle, tantana çökmüş arana,
‎Neye bu sistemin, söyle Marmara?
‎
‎Kıyılar inliyor insan sesinden,
‎Balıkçı bıkmadı olta fesinden,
‎Yine karavana, bıktı nesinden,
‎Boşadır çabası, anla Marmara.
‎
‎Mudanya önünde yavaşça durdum,
‎Dalga gelgitine bir hayal kurdum.
‎Uğultu içinde kendime sordum,
‎Ağrıyor şu başım sende Marmara.
‎
‎Sert esen rüzgârın yaz sıcağında,
‎Bencilce ağlıyor kıyı bağında,
‎Pembe giysili kız kuş avlağında,
‎Guguklar kaçışır burda Marmara.
‎
‎Ağaçlar süslenmiş pembe, beyazlı,
‎İnsanlar bakışır cilveli, nazlı.
‎Burgaz’dan Gemlikğe dünya ayazlı,
‎Gün batar kumlarda sessiz Marmara.
‎
‎Kordondan geçiyor macuncu usta,
‎Pamuk şekerleri dizer hususta.
‎Tanıdık siluet kalmış kabusta,
‎Yüzler bilinmiyor bende Marmara.
‎
‎Yol kenarlarında şişeler patlar,
‎İçenler dertlenir kavgaya başlar,
‎Şişede durmaz da, fırlatır taşlar,
‎Hata insandadır, bakma Marmara.
‎
‎Peş peşe sigara yaktığım anda,
‎Hesabı şaşırdım fani cihanda.
‎Rüzgâr güllerini gördüm her yanda,
‎Neden dikmişler ki orda Marmara?
‎
‎Yüz yetmiş tanedir saydım sırayla,
‎Bitmez bu canına yandığım ayla.
‎Sinirlendim, döndüm başka bir rayla,
‎Kuşlara yem verdim durdum Marmara.
‎
‎Beleşçi kuşların karnı tok gezer,
‎Balıkçı kolumdan tutup da ezer,
‎Fakir açlıktan bak, canından bezer,
‎Hesap kabaracak serde Marmara.
‎
‎Uygar’ım, bu sözün kesilmez ardı,
‎Gece karanlık yalnızlığı vardı.
‎Beli ansızın yel ağrısı sardı,
‎Yol göründü bak, elveda Marmara.

‎