‎Bilmem ki neylersin yaban ellerde,
‎Ben hâlâ sayarım olduğum yerde.
‎Adın feryat oldu düştü dillere,
‎Ah be zalim kızı, yandım elinden.
‎
‎Uyanırım her gün ezan vaktinde,
‎Yürek sızlar durur göğüs tahtında.
‎Gidemedim kaldım kara bahtımda,
‎Ah be zalim kızı, yandım elinden.
‎
‎Gören der ki bir avuç kan kusmuşum,
‎Derdimden verem olmuş, susmuşum.
‎Hayata, dünyaya boyun bükmüşüm,
‎Ah be zalim kızı, yandım elinden.
‎
‎Bir vefasız yârin ağına düştüm,
‎Mavi derinlikte yandım tutuştum.
‎Gidemedim onca dertle bölüştüm,
‎Ah be zalim kızı, yandım elinden.
‎
‎Dinmez feryatlarım, susar ağlarım,
‎Eriyen kar gibi çöker dağlarım.
‎Bir yudum su olsan kanar çağlarım,
‎Ah be zalim kızı, yandım elinden.
‎
‎Ne muhanet çıktın ey gâvur kızı,
‎Ruhumu kopardın, bıraktın sızı.
‎Olduğum yer bağlar oldu buralı,
‎Ah be zalim kızı, yandım elinden.
‎
‎Al al yanakların aklımdan gitmez,
‎Beyaz tenin canda hayaldir bitmez.
‎Bu garip gönlümün feryadı yetmez,
‎Ah be zalim kızı, yandım elinden.
‎
‎Her gün kan ağlarım her gün yanarım,
‎Kırmızı güllere bakar anarım.
‎Kabuk tutmaz yaram, durmaz kanarım,
‎Ah be zalim kızı, yandım elinden.
‎
‎Bıktım usandım bak kendi canımdan,
‎Uslanmaz bu kalbim kırk bir yanından.
‎Vazgeçmedim usta aşk peymânından,
‎Ah be zalim kızı, yandım elinden.
‎
‎Buluştuğumuz o viran yerlerde,
‎Rengârenk güller bitti her yerde.
‎Onları ben diktim düştüğüm derde,
‎Ah be zalim kızı, yandım elinden.
‎
‎Parmaklarım diken, ellerim nasır,
‎Yaş aldı başını, geçti bir asır.
‎Sende mi bende mi söyle bu kusur?
‎Ah be zalim kızı, yandım elinden.
‎
‎On iki bin sekiz yüz on gün oldu,
‎Otuz beş çeşit gül sarardı soldu.
‎Yüz kırk mevsim geçti, vakit de doldu,
‎Ah be zalim kızı, yandım elinden.
‎
‎Uygar’ım bu nasıl inatmış böyle,
‎Uğruna canımı kanattım söyle.
‎Gittiğin yolları dar ettin öyle,
‎Ah be zalim kızı, yandım elinden.