Kaç kere vazgeçmek istedim
Henüz yolun başındayken vazgeçmeliydim
Yapamadım
Ne zaman aklımdan çıkacak olsan seni karşımda buldum
Gözlerinden kopamadım
Her defasında bakışlarımız karşılaştı
Her defasında öylece kalakaldım
Oysa henüz ismini bile bilmiyordum

Mutlaka bir ismin olmalıydı
Sana bir isim bulmalıydı
Herkes merak etmeliydi
Ama kim olduğunu kimse bilmemeliydi
Derenin şırıltısında bir gece yarısıydı
Galiba tam sırasıydı
Karakoç’tan şiir dinlerken
Ve aklımda sen
İşte o anda Mihriban dedim
İşte canıma can dedim.
Oysa henüz ismini bile bilmiyordum

Kendimle baş başa kalınca hep seninle konuştum
Kaç gün ve gecelerde hayalinin arından koştum
Ardıçlı yollarda kaç günüm sensiz avare düştü
Sensiz her günüm yüreğime yâre düştü
Öyle müptela oldum ki gözlerin hülyasına
Kimse akıl erdiremedi, bu aşkın manasına
Ey güllerden güzelim, eğer benden başkasına
Yazılırsan, ben ölürüm, unutma
Oysa henüz ismini bile bilmiyordum

Sen hep bana kördün
Çekip gidişin de habersiz değildi
Hatta ben istedim gelmeyişini
Gözlerine son baktığımda bir başkası vardı
Ona olan sevgin zannımca dağlar kadardı
Başkasını sevmiyor olsaydın bir dakika da olsa beklerdim
Bir ömür de olsa beklerdim
Canın sağolsun, herkesin vardır yıkılan bir hayali
Mecnun çölde tek kaldı, Leyla gitti, hikaye bitti misali
Bir vuslat daha mahşere kaldı
"Ölüm değildi bizi ayıran yazık oldu."
Oysa henüz ismini bile bilmiyordum