Hayat,
Durmak bilmeyen arsız,
Ruhumu rahatsız eden
Misafir çocuğu.
Bahçemde biten zararlı ot.

Yaşamak lazım tabii,
Ne olursa olsun: hayat.
Görmek, bilmek lazım;
Ama en önemlisi hayatta “zaman”!

Geçmiş, gelecek, şu an —
Sanki birer ütopik evren.
Hangisinde yaşıyorum acaba?

Anda yaşayacak kadar nefsimi sevmiyorum, o kesin.
Gelecek desek?
Benim için çok karmaşık;
Aynı gelin duvağı gibi.

Peki ya geçmiş?
Geçmiş tam bana göre.
Kendimi görüyorum,
Kendimi tartıyorum orada.
Kendimle konuşuyorum,
Kendimi tanıyorum.
Günahımı sayıyorum,
Sevabımı seviyorum.

Ne gelecekte ne şimdide bunları yapabiliyorum.
O yüzden, gerçekten de geçmiş için yaşamamız gerekmez mi?

Şöyle bir bakıyorum da hayata:
Anı yaşasam, nefsimi
Geleceği yaşasam, kaygımı
Yaşatıyorum sadece.

Kendimi yaşatmam için en mümkün yer
Geçmiş gibi duruyor.

Çünkü geçmişte yargıcım,
Hakimim,
Görenim,
Duyanım,
Bilenim.

Ve en önemlisi:
O beni değil, ben onu şekillendiriyorum.

O yüzden bu hayatta ne varsa, hepsi
Geçmiştedir.
Ve geleceği, şimdiyi bırakıp
Geçmişte görmek istediğimi yaratmak:
Hayatın en makul yeri…