Hiçbir zaman çıktığın kapıyı hızla çarpma, geri dönmek isteyebilirsin. don herold
Hüzünlü peri
Hüzünlü peri

KENDİ İÇİME GÖMDÜM BENİ...

Yorum

KENDİ İÇİME GÖMDÜM BENİ...

2

Yorum

26

Beğeni

0,0

Puan

390

Okunma

KENDİ İÇİME GÖMDÜM BENİ...

KENDİ İÇİME GÖMDÜM BENİ...


" Anladım ki
bir kadın,
en çok unutulurken hatırlar kendini."

Sırtımda kapılar kapandı önce.
Bir ses duydum:
çekilen bir sandalye gibi
gıcırdayan içimden bir şey.
Dönüp bakmadım.
Çünkü bakmak,
kalmayı istemekti.
Ben kalmak istemedim.
Kendime bile.

Ellerimi cebime koydum,
yıllarca seninle oyaladığım
Tükenmiş bir kadındım o an
ellerim, kendimi taşıyamıyordu.
İçimde eski bir kadın oturuyordu,
sırtında senin gölgen,
kucağında benim adım.

Yavaşça kalktı.
Yavaşça çıktı içimden.
Ben o kadının
mezar taşını içime diktim.

Sonra...
ilk kez,
hiçbir şeyi kanıtlama ihtiyacı olmadan
nefes aldım.
Kendime “tamam” dedim.
Bir yerimde bir şey ağladı.
Gözümden değil,
dizlerimden aktı o sızı.
Çünkü yere çöktüm.
Çünkü toprağa yakındım.
Çünkü toprak
bana ait olan tek yerdi.

O an bir doğumdu.
Kesi yapılmadı.
Sancı olmadı.
ben içimden çıktım.
Beni taşıyan o eski benliğim
arkamda kaldı.
Bir tür deri gibi
soydum onu kendimden.

Ve o gün,
veda etmedim.
Kendime hoş geldin dedim.
Sade.
Sessiz.
Ve sarsılmaz.

sırtımda kapılar kapandı
ardımdan değil
içimden.
her ses, kendi mezarını kazdı
boğazımda.

ne ağladım
ne bağırdım.
sadece diz çöktüm,
taşın diliyle dua etmeyi öğrendim.

tükenmiş bir kadındım o an
ellerim,
kendimi taşıyamıyordu.
sanki yıllarca
başkalarını taşımaktan
omuzlarım bana küsmüştü.

ağrılarım konuşmuyordu artık,
susuyordu.
çünkü bazı acılar
konuşulmaz
taş gibi olunur,
susulur.

ben içimde
bir odayı boşalttım.
duvarda asılı kalan tek şey
benimle konuşmayan gözlerindi.
o gözleri indirdim,
camları kırmadan.

içimden,
kendi cenazeme benzeyen bir yalnızlık geçti.
ama toprağa değil,
kendi içime gömdüm beni.

ben orada ölmedim.
orada…
kendi kalbimle tanıştım.

ilk kez,
hiçbir şeyi ispat etmeyen bir varlık oldum.
ne güzelmiş,
kimseden af dilemeden
yaşamak...

ve o an
veda değildi.

çünkü doğum,
yalnızca bir bedenin değil,
bir kadının susarak ayağa kalkmasıdır.


Bazı kadınlar,
doğurmazlar.
Kendilerini
yerin altına koyup,
orada kök salarlar.
Sonra bir gün,
kendi dallarını omuzlarında taşırken yürürler.
İşte o yürüyüş
bir hayattır.


Peri Feride ÖZBİLGE
31. 07.2025

Paylaş:
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Kendi içime gömdüm beni... Şiirine Yorum Yap
Okuduğunuz Kendi içime gömdüm beni... şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
KENDİ İÇİME GÖMDÜM BENİ... şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.

Üyelik Girişi Yap Üye Ol
Yorumlar
Tamer Umut
Tamer Umut, @ervh-ifirkat
31.7.2025 20:44:40
bir kadının tüm acılaroyla yüzleşip yeniden yaratması kendini. çok beğendim. tebrik ediyorum selamlarımla
Ahmet Erdem60
Ahmet Erdem60, @ahmeterdem60
31.7.2025 00:41:02
Neden iki dizede peşpeşe "yavaşca" sözcüğü kullanılmış.

Bunun fırında çok güzel
© 2026 Copyright Edebiyat Defteri
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.

Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.
Üyelik
Giriş paneli

Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.

ÜYELİK GİRİŞİ

KAYIT OL