29
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1936
Okunma
Köhne bir sandalla açılmışım
Karadeniz’in hırçın dalgalarında,
Uçsuz ufuklara.
Döküyorum içimi yaradanıma...
Ne bir eksik... ne bir fazla.
Sonsuz ufuklarda
Misafirim oluyor bir martı..
Konuyor sandalıma...
Yorgun ve bitap
Tıpkı benim gibi.
Düşmüş kanatları, kalmamış
Gözlerinin feri.
Belli ki yuvasından ve eşinden
Çok uzaklarda.
Uçamıyor bir daha...
Dönüşte... Bırakırım kayalıklara.
Tıpkı:
Sokağa atılan çocuklar,
Bakımevlerindeki anne-babalar gibi.
İnsan olduğunu unutanlar gibi....