“Aksın,içimde siyah bir nehir gibi dolanan keder
unuttuğum,unutmaya çalıştığım ne varsa
ben de durmasın
içimde öyle çok ki her gidenden
biriktirdiğim melekler.”

~Birhan Keskin

/Umuduma sarılmak istedikçe
kaktüsün dikenleri ellerimi kanatıyor.
Ki,annemin elleri m i r a s ı m d ı r …/

~
Baş dönmelerim
döndükçe
düşmelerim
dünyam iki kelime
arasında
dönüp duruyor
_umut ve unut _

~
Annemin türküleriyle
umuduma sarılıp uyuyorum
uyandığım da
kaktüsün ninni sesi
_unut_
~

Ne tuhaf
insan
çiçek adlarını
unutur mu ? Hiç
gün o’luyo adım(n)ı bile
hatırlayamıyorum
~

Sevinsem mi üzülsem mi
bilemedim…
~
~~

Paylaş:

43 Beğeni

+35 kişi

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Şairin Önceki Şiiri Şairin Sonraki Şiiri

Şiiri Değerlendirin

Topluluk Puanları (21)

5.0

100% (21)

Kırmızı sukulent Şiirine Yorum Yap

Okuduğunuz Kırmızı sukulent şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?

Kırmızı Sukulent şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.

Üyelik Girişi Yap Üye Ol

Yorumlar

howlin wolff, @vortexgazininoglu

3.8.2025 19:13:08

Birhan iidir

Aşık-ı boğaz, @asik-ibogaz

29.7.2025 00:04:14

5 puan verdi

Bazen unutmak güzeldir. Güzel dizeler tebrikler.

Tamer Umut, @ervh-ifirkat

28.7.2025 20:46:07

5 puan verdi

insanlık halidir diyelim. insan bazen unutur adınıda. siz şiirlerle hatırltın. tebrik ediyorum selamlar saygılar

Etkili Yorum

Ferda,ca, @ferda-ca

28.7.2025 19:16:47

5 puan verdi

“Kırmızı Sukulent”, narin bir çiçeğin ardına gizlenmiş acı, hafıza ve umut temalarını dokuyor. Şairin elleri, anneden kalan bir miras gibi umutla diken arasında sıkışmış. Kaktüs, hem korunma hem de kanatma metaforu olarak ustalıkla seçilmiş.

“Umut ve unut” arasına sıkışmış bir dünya…
Ve o dünyada bir ses: kaktüsün ninni sesi — yani unutmak.

Şiir;
🔹 Travmanın sessizliği,
🔹 Belleğin kaybı,
🔹 Ve annelik ile hayatta kalma arzusu arasında gidip geliyor.

Son satırdaki “adımı bile hatırlayamıyorum” cümlesi, şiire varlıkla yokluk arasında salınan bir hüzün katıyor. İnce, özgün, içten ve kırılgan bir yapıt.

Tebrikler

Sevgilerimle 🧿🐞🙏