0
Yorum
2
Beğeni
0,0
Puan
138
Okunma
İzin verdim,
İçim acısa da sustum,
Her seferinde "belki bu sefer değişir" diye
İnancımı yitirmedim kolay kolay.
Kırıldım,
Ama "önemsememiştir" dedim.
İncindim,
Ama "o da insan" dedim.
Hep kendime yutturdum,
Sınırlarımı erteledim,
Sırf suçluluk duymadan
Vazgeçebileyim diye
Sonuna kadar bekledim.
Çünkü ancak
Yeterince yorulduğumda
Kendimi affedebiliyorum.
Ancak tükendiğimde
Arkamı dönmeyi hak sayıyorum.
Ve ne garip,
En çok yoranlar
En son çıkanlar oluyor hayatımdan.
Ama bir kez çıktılar mı...
Bir daha hiç dönmüyorlar içeriye.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
