YANKI HEYBESİ..

Sırtımda bir şehir taşıyorum, dostum,
gürültüsü suskun, kalabalığı yapayalnız.
Bir eskici değilim, hayır,
ben bir yankı biriktiricisiyim.
Heybemde ne mi var?

Sorarsan eğer, usulca aralarım ağzını:
işte bu, paslı bir makas; ikiye ayıramamış bir geceyi.
Bu, tek kalmış bir çocuk patiği; koşulmamış yolların sızısı.
Bu, sararmış bir mektup; mürekkebi sahibinin gözyaşından.

Ve şu, parlak bir anahtar;
denize atılmış bir kapının anahtarı.
Her birinin bir sahibi vardı, bir zamanlar.
Biri, zamanı yakalamak isterken
kendi gölgesine takılıp düşmüştü kaldırımda.

Diğeri, en gür kahkahasını bir balonun ipine bağlayıp
gökyüzüne salmıştı, bir daha geri dönmedi o kahkaha.
Öteki, "gitme" diyemediği bir sevdanın
peronunda unutmuştu sesini.

Bazen durup bakıyorum vitrinlerdeki yansımama,
yüzümdeki her çizgide,
heybeden dökülen bir toz zerresi görüyorum.
Anlıyorum ki, taşıdığım bu yük başkasının değil.
Bu heybe, benim omurgam.
Bu kırık dökük eşyalar, ruhumun haritası.

Bu dinmeyen yankılar, benim en dürüst şarkım.
Ağır mı?
Evet, ağır.
Tıpkı yaşamak gibi.
Ama bıraksam, boşluğa düşerim.
Bıraksam, rüzgârda savrulan kimliksiz bir yaprak olurum.

Bu kırık dökük anılar,
beni "ben" yapan yegâne harç.
Varlığımın ispatı, yokluğumun anıtı onlar.
Şimdi yürüyorum caddelerde,
insanların yüzlerine bakıyorum, aceleci adımlarına.
Her birinin sırtında görünmez bir heybe,
içinde saklı anahtarlar, unutulmuş şarkılar,
söylenmemiş vedalar.

Sorma nereye gittiğimi.
Bu yolculuğun bir varışı yok.
Sadece birikiyor yankılar, ağırlaşıyor heybe.
Peki ya senin heybende ne var, dostum?
Hangi kırık hatıra tıkırdar
attığın her adımda?
Hangi suskunluğun yankısıdır
aldığın her nefes?..

Hasan Belek
20 06 25
Akçay