Bu bir veda mektubudur tarihe not düşülsün
İlk değil, belki son vazgeçiştir Doğduğun topraklardan gitmek
Kimsesiz olduğumu biliyordum yine de yeniden denemek istedim
Anne, bacı, kardeşle aile olabilmeyi

Şimdi en başına dönmeliyim hayatın,
Tâ 14 yaşıma ve valizimi toplamalıyım her şeyden önce
Yeniden ev kurmalıyım duvarlarımı daha sağlam örmeliyim eskiye oranla
Gençliğim gibi yine parlak doğar belki günüm

Güneşim bile karanlık olmaz şuan gibi
Hani anne kucağı en güvenilir yerdi?
İçim yazmak isteyen bir adam dışım savaşı bitmiş ölümü bekleyen ihtiyar
Kırk yaşında yine kimsesiz olmak da varmış hayatta..

En azından yeniden denedin, yeniden görmek istedin
Hatanın sende olmadığını. Ruhun arafta kalmayacak çocuk
Ben vedaları bilmem ey insanlık
Allah’a ısmarladık “Faruk Nafiz Çamlıbel’in” bir şiiri sadece

“Bin fersahtan duyarım kiminle gülüştüğünü
Alnından öz kardeşin öpse ben irkilirim
Değil yalnız ardına kimlerin düştüğünü
Kimlerin rüyasına girdiğini bilirim.”

Seni de geride bırakmak gerek şimdi, tıpkı eski günler gibi
Elimde poşetten bozma bir valiz, siyah beyaz fotoğraflar
Tuşlu telefon ve sadece bir kaç damla gözyaşı
Rahmetle anabilirsiniz artık beni,
Parta ki salıncakta geleceginden vurduğunuz çocuk
Kırk yaşında acı içinde öldü..