Şaşırdım yönümü senin elinden,
Doğruluktan yana suçlama beni.
Şeytanla bir olma, anla hâlimden;
Doğruluktan yana suçlama beni.

Ben bir garip kulum kendi hâlimde,
Hakk’ın kelâmıdır olan dilimde.
Bir suç arar isen, ara kalemde;
Doğruluktan yana suçlama beni.

Ancak gördüğümü okur, yazarım;
Menfaat uğruna olmaz pazarım.
Nerde hile görsem, onu bozarım;
Doğruluktan yana suçlama beni.

Namertlerin sofrasına oturmam,
Bal, kaymak koysalar; lokma batırmam.
Dünya malı için yolum yitirmem;
Doğruluktan yana suçlama beni.

Kula kul olmadım ömrüm boyunca,
Ancak ben gülerim yetim doyunca.
Zenginler bir olup fakir soyunca,
Doğruluktan yana suçlama beni.

Edep, haya, namus, terbiyem tamdır,
Önderim, Resûl’üm; yolum Kur’an’dır.
İstersen cehennem narında yandır;
Doğruluktan yana suçlama beni.

Baksana etrafa, cehalet dolu;
Doğrunun kırılmış kanadı, kolu.
Yol sadece birdir: Allah’ın yolu;
Doğruluktan yana suçlama beni.

Elbette ki güneş bir gün duracak,
Cahilliği ilim, irfan vuracak.
Rabbim,hesabını elbet soracak;
Doğruluktan yana suçlama beni.

Uslan artık, deli gönlüm, gel uslan;
Eğriye değil de doğruya yaslan.
Zalim karşısında İsrafil Aslan!
Doğruluktan yana suçlama beni.

17.04.2025
İSRAFİL BİLİCAN