sokağa çıkınca
önce onları azaltmaya başlarım
yani sesleri
en büyük gürültüyü yapandan …
kornaları silerim direksiyonlardan

gürültü biter mi
bağırarak konuşanlar geçer sağdan soldan
o kadar sesliler ki
duyulmaz olur kuşların cıvıltıları
kelimelerini silerim onların
kelimeler olmayınca
susarlar

gürültü azalmazsa
yolları silerim
yol olmazsa araba da olmaz
üzerindeki asfaltın esaretinden kurtulan toprak
dirilmenin gücüyle
yarılır
ağaç gövdeleri fışkırır
gökyüzüne doğru

ağaçlar
sımsıkı yapraklarıyla
kapatırlar güneşi
dallarını salarlar her yöne
yemyeşil gölgelerle dolar
her cihet

kuşlar ağacın içine saklanırlar
kuytulara sökün edip
dallardan yuva seçerler kendilerine
kuş sesleriyle donanınca
ağaç
gerçek bir ağaç olur

güneşin yüksek binaların arasından
bir türlü sızamayıp
yolumu şenlendirememesine canım sıkılır
üst katlarını silerim binaların
silgimle
bir anda yüzümü okşar güneş
anne şefkatiyle
ısınırım

bulutların ötesinden esen
yeryüzüne bir türlü yanaşamayan
rüzgarlara da
yol açılmış olur
şimal rüzgarlarıdır bunlar.
hayat verirler
değdikleri her canlıya

ağır parfüm kokularını silerim sonra
yanlarından geçerken kimse baygınlık geçirmez böylece
deniz kenarına inip
ufukta parlayan şehrin silüetini silerim sonra
daha az ev
daha az kat yeter hepimize

denizin çöplerini silerim sonra
ben sildikçe balıklar akın eder derinliklerden
yaklaştıkça kıyıya
pullarında
mutlu bir güneş ışıldar

yeni hedefim gardırobum
kapakları açınca
onlara daha fazla zulmetmemek adına
askılardan başlayıp silerim bazılarını
kollar, düğmeler, paçalar, kemerler
bir bir yokluğa rücu eder
taze bir meltem havalandırır dolabımın içini

İhtiyacım olmayan her şeyi
silerim
buzdolabım da nasibini alır
raflar dolusu yiyecek
onlarca insanı doyurabilecek cinsten
bence
bir boş rafı da olmalı
her buzdolabının

çekmecem olanca hengamesiyle
beni karşılayacak birazdan
cesaretimi toplayıp açarım çekmeceyi
aaah… silgim
işte orada duruyor öylece
dünyayı silmeye namzet
dağınık her ne varsa
hazır vaziyette
usulca kapatırım çekmecemi
içine bırakırım
silgimi

redfer