— Zamana Yazılmış Bir Aşk

Yaşamak,
aslında sadece nefes almak değilmiş…

Gerçek hayat,
birini sevince başlarmış.

O gülünce
güneş açarmış içimde,
o sustuğunda
dünya susarmış yavaşça.

Aşk öyle bir şeymiş ki,
insan
hiç bitmeyecek sanırmış onu yaşarken.

Ve işte tam o zaman
bir iz bırakırmış dünyaya.

Çünkü sevmek,
zamanın bile silemediği
bir hatıraymış.

Belki adın unutulur,
sesin kaybolur kalabalıkta.
Ama sevdiğin biri
seni hatırlıyorsa hâlâ,
zaman yenilmiş sayılır.


O sevda,
seni bir isim olmaktan çıkarır,
bir hikâyeye,
bir efsaneye çevirirmiş.

Herkes gider…
Ama aşkla yaşamış olan
kalırmış.
İnsan ölürken
ardında ne bırakır ki?
Bir ev,
bir eşya,
bir isim…

Ama seven biri,
zamanın içinde
kendini bırakır.

Adı bilinmese de—
yazdığı bir dizeyle,
baktığı bir gözle,
sessiz bir duayla
yaşarmış hâlâ.


Aşk,
sahip olmak değilmiş meğer.
Yanından geçip
içinde kalabilmekmiş.

Dokunmadan,
adını anmadan,
sadece
varlığına inanarak…


Çünkü aşk,
en sade,
en temiz hâliyle…
ölümsüzlük demekmiş.

Çünkü bir insan
aşkla yaşadıysa eğer,
ölüm sadece
bedenini alır.

Gerisi
zamana kalır.