Sustuğum Yerden Konuşuyorum..

Bazen yeryüzü,
bir mendil kadar dar gelir insana.
Bir omuza yaslanmak istersin,
ama omuzlar artık ekran ışığına dönmüş,
kimse bakmaz gözlerine uzun uzun.

Sabahlar erken,
günler yorgun,
akşamlar eksik.
Geceleri uyutmayan şeyler,
genelde konuşulmamış sözlerden yapılır.

Bir çocuk düşer mesela içime,
adını bilmiyorum,
ama sesi var.
"Unutma" diyor,
"unutursan her şey olur ama sen olmazsın."

Yollar yürümek için değil artık,
kaçmak için çizilmiş gibi.
Her adım biraz unutuş,
her durak biraz veda.

Ve dünya…
Ah bu dertli dünya,
ne kadar büyürse büyüsün
bir avuç suskunlukta kaybolur.

Gözyaşını bile içe akıtır insan bazen,
çünkü dışarıda su çok,
ama anlayan yok.

Ben de sustuğum yerden konuşuyorum şimdi,
kelimelerim devrilmesin diye
sessiz harflerle yazıyorum seni.

Bir gün,
bir gün belki,
duyan olur,
okuyan olur,
ve gözleriyle sarılır bu şiire..

Hasan Belek
26 05 2025
Akçay