Varoluşun Sahnesi..

Boşlukta asılı bir soru muyum?
Yoksa sorunun ta kendisi mi, yankılanan evrende?
Yıldız tozundan mı yoğruldum, milyarlarca yılın sessizliğinde,
Yoksa sonsuz bir düşüncenin, aniden parlayan fısıltısı mı?

Belki de her ikisi, hem toz hem de düşünce,
Hem kaos hem de nizamın ince çizgisi.
Arıyorum, nefes nefese,
Kelimelerin yetmediği yerde başlayan o kutsal anlamı.
Bir gökkuşağının ucunda saklı hazine gibi, nafile bir umutla,
Her adımda biraz daha uzaklaşan, sisler ardındaki o hakikati.

Belki de hakikat, bir varış noktası değil,
Yolculuğun kendisi, her bir adımın izi.
Zaman, parmaklarımın arasından kayan acımasız bir nehir,
Dünü bugüne, bugünü hiç gelmeyecek bir yarına taşıyan.

Peki ya ben?
Bu azgın akıntıda sürüklenen bir yaprak mı, kaderine razı,
Yoksa nehrin yatağını değiştirecek, iradesiyle direnen bir kaya mı?
Özgürlük dediğin, akıntıya karşı yüzmek mi,
Yoksa akışa teslim olup denize ulaşmak mı?

Aynalar...
Binlerce parçaya bölünmüş, kırık dökük yansımalar sunan.
Gerçek dediğin, gözümün gördüğü mü sadece, bu daracık pencereden,
Yoksa göremediğim, hayal bile edemediğim sonsuz olasılıklar mı perdenin ardında?

Her bakışta değişen bir manzara mı benlik dediğim,
Yoksa tüm manzaraların ötesinde, sabit bir nokta mı?
Düşünceler, zihnimde uçuşan yabani kuşlar,
Kimini evcilleştiriyorum, kimini salıveriyorum gökyüzüne.

İyi ve kötü, doğru ve yanlış,
Kim çiziyor sınırlarını bu soyut kavramların?
Vicdanın pusulası mı yol gösteren,
Yoksa toplumun ördüğü görünmez duvarlar mı?
Yalnızlık, bazen bir sığınak, bazen bir zindan.
Kalabalıklar içinde kaybolurken mi daha yalnızım,
Yoksa kendi içimin derinliklerinde dolaşırken mi?

Bağ kurmak, bir başka ruha dokunmak,
Anlam arayışında yakılan cılız bir ateş mi?
Belki de cevap,
Soruların kendisinde gizli, her bir hecesinde.
Bu bitmeyen arayış, bu çocuksu, dipsiz merak,
Bu anlama tutkusu, bu varoluş sancısı,
İnsanın evrene yazdığı en saf, en uzun şiiri.

Ve her birimiz, o şiirin bir dizesi,
Kendi tınısıyla titreşen, sonsuzluğa karışan...

Hasan Belek
08 05 25
Akçay