UTANIRIM..

Doğruluktan, ayrı durur,
Bu hallere, utanırım.
Yanlış yola, yine vurur,
Bakıp hale, utanırım.

Erdem bizden, uzak oldu,
Kötülüğe, koşan yoldu.
İyilikler, bitti soldu,
Nefret eder, utanırım.

Gerçek sözler, hepten bitti,
Yalan dolan, hepten gitti.
Doğruluk hep, geri itti,
Vicdan sustu, utanırım.

Ar perdesi, indi yere,
Utanmazlık, girdi şerre.
Yüz kızarmaz, oldu çehre,
Gidişata, utanırım.

Adaletin, şaştı yönü,
Vicdan sesi, duymaz dünü.
Mazlumların, geçti günü,
Zalim güler, utanırım.

"Ben" dedikçe, "biz" kayboldu,
Dostluk bağı, zayıf oldu.
Kendi çıkar, başa kondu,
Gönül kırık, utanırım.

Fani dünya, oldu amaç,
Ahiretten, kaldık muhtaç.
Ruha değil, cana ilaç,
Gaflet sardı, utanırım.

Şeytan fısı, lar kulağa,
Nefis koşar, günah bağa.
Heves düşer, her tuzağa,
Sonu hüsran, utanırım.

Kabir korku, salmaz oldu,
Öğüt veren, yorgun soldu.
Sanki hesap, soru doldu,
Herkes keyfi, utanırım.

Komşu hakkı, unutuldu,
Emanete, el konuldu.
Vefa hissi, kurutuldu,
Dostluk bitti, utanırım.

Hasan der ki, dünya dardır,
Gidişatta, isyan vardır.
Tövbe etmek, belki kardır,
Pişmanlığa, utanırım...

Hasan Belek
03 05 25
Akçay