Toz ve Yankı..

Bir rüyanın kıyısında mı yürüyoruz hepimiz?
Yoksa kâinatın sessizliğinde çırpınan
Kısacık bir nefes miyiz?
Avuçlarımızda kum gibi akan zaman,
Dün dediğin solgun bir fotoğraf karesi,
Yarın ise ufukta belirsiz bir silüet.
Ne arıyoruz bu dipsiz boşlukta?

Aynalarda yansıyan suretler bizim mi gerçekten?
Yoksa binlerce yıllık bir hikâyenin
Tozlu sayfalarında unutulmuş fısıltılar mı?
Sorular, sorular... Cevaplar hep bir adım ötede,
Ya da belki de tam içimizde, duymayı reddettiğimiz.
Varoluş; bazen omuzlarımızda tonlarca yük,
Bazen bir tüy kadar hafif, rüzgârda savrulan.

Anlam dediğin; belki de hiç var olmayan bir hazine,
Ya da her nefeste yeniden yarattığımız bir melodi.
Bir çiçeğin anlık açışında,
Bir çocuğun sebepsiz gülüşünde,
Denizin kıyıya vuran sabırlı sesinde,
Gecenin ortasında parlayan yıldızların
Sonsuz yalnızlığında bir parıltı var.
Tutunmaya değer, kısacık ama yoğun.

Belki de "süper" olmak değil mesele,
Sadece "olmak".
Burada, şimdi.
Kırılganlığımızla, merakımızla, sevgimizle.

Bir yankı bırakmak boşlukta,
Bir toz zerresi olsak bile
Işığa dönmek yüzümüzü,
Ve hissetmek... Sadece hissetmek..

Hasan Belek
01 05 25
Akçay