........

Sen "gel" dedin…
Ben içimdeki bütün yarımları
bir valize koydum.
Almadım yanıma kırgınlıkları,
küstüğüm çocukluğumu bile
seninle barışır diye bıraktım ardımda.
Yalnız gelişlerim gibi değildi bu sefer,
bir şiirin dizesi gibi
tam,
usulca…

Sen "gel" dedin…
İçimde büyüyen bütün suskunlukları
yanına getirdim.
Geceleri,
o upuzun, o karanlık
ama senin ismini fısıldayan saatleri
elime dizip geldim.
Bütün şiirleri terk edip geldim sana,
çünkü sen oldun kelimesizliğimin tek anlamı.

Sen "gel" dedin…
Ve ben
çıplak yüreğimle geldim sana.
Hiçbir şeyi saklamadan,
hiçbir cümleyi yarım bırakmadan.
Bir ben geldim sana,
bir de içimdeki kor.
Yak kendini,
yan benimle.
Çünkü aşk, ancak iki yüreğin
aynı ateşte köz olmasıyla çoğalır.

Sen,
bir cümleyi tamamlamadan gidenlerin aksine
beni yarım bırakmadın.
Gözlerime dolan karanlıktan
bir kandil gibi çıktın,
"gel" dedin,
ve ben tüm eksiklerimi bırakıp
tam hâlimle geldim sana.

Çay demini almadan
anladım ne kadar susadığımı.
Boğazımdan geçmeyen kelimeleri
seninle içtim yudum yudum,
bana kaldı sandığım acılar
senin omzunda ağlamayı öğrendi…

Gitmelerin dili kesikken
senin gelişin kelam oldu bana.
Tütün gibi acı,
karanfil gibi şefkatli bir nefesinle
biraz daha yaşamaya ikna oldum.

Ben,
sana dokunmadım aslında,
yalnızca içimdeki yangınla sarıldım.
İsmi anılmayan bir duanın secdesine düştüm
her nefes alışında.
Ben sana
beden değil,
bir ömür götürdüm.

Üzerime giydiğim o sabırsız korkular
kapının eşiğinde soyundu.
Seninle bir vedaya benzemeyen kavuşmada
ağzımda yalnızca
"iyi ki geldim" kaldı.

Sen,
"hiçbir şey getirme" dedin ya hani,
ben kendimi getirdim sana,
eksiksiz, yaralı,
artık sadece senin olan hâlimle…

Ben geldim...
ayazdan çalınmış bir gece gibi
üşüyerek,
sıcaklığına adım adım yürüyerek…

Sana gelişim,
bir varış değildi aslında
bir teslim oluştu
hem zamana
hem sana...

Yol boyunca
hiçbir fısıltıya kulak vermedim
çünkü içimde
sadece senin sesin yankılandı:

"Gel..."

Ve ben geldim
ne bavulumda hüzün kaldı
ne ellerimde geçmiş,
sadece sana yazılmış
adı konmamış bir gelecekle…

Bu aşk
bir kitabın son cümlesi değil,
o kitabın kapağındaki toz.
Yıllar sonra elini uzattığında
üzerine sinmiş kokum
hala orada olacak.
Silerken gözlerini,
parmak uçlarında yanacağım.

Birlikte sustuk biz.
Birlikte büyüdük.
Ve şimdi birlikte
bu şiiri
sessizce kapatıyoruz.
Her şey bitti sandığın yerde başlar.
Unutma:
Ben seninle yanmaya razıyım,
sen yeter ki susunca bile beni çağır

Peri Feride ÖZBİLGE
29.04.2025