........

Bilmezler beni,
tırnaklarımla kazıdığım karanlığı
üşüyen bir kedinin gözyaşında bulurum bazen
ya da unutulmuş bir oyuncakta
çocukluğu yıkan bir gürültüde

haddinden fazla çok sustum ben
ağlamanın bile sesini kıstığı yerlerde
şairliğim oradan kırıldı
bir harf eksik doğdu dizelerim
bir nefes eksik sevdim seni bilesin

ne zaman yağmur yağsa
bir vedanın kaburgasını sayarım
kırıldığım her sokakta
sırtımı yasladığım duvarlar
benden daha yıkık

biri gelse de dese ki:
“senin yerine ben özledim bu gece”
inanırım belki
yalnızlık kandırılmak ister bazen
aşk gibi
acı gibi
ben gibi

ve belki de
her geçen gün yüreğime bir delik açar
tuttuğum tüm sözler düşer o delikten
birkaç tane daha kaybolmuş hayal
biraz daha kaybolmuş ben
fakat yine de
bir köşede seni beklerim
o çocuk kokulu suskunluğumla
bir kapı daha aralanır,
ama hiç kimse geçmez içeriye

belki de aşk
hep bu yüzden kirli
hep bu yüzden eksik
çünkü ben seni hep
“bilmediklerimle” sevdim
oysa,
bir zamanlar sevdiğim her şeyin
gerçek olmadığını öğrendim

ama yine de
belki de,
çok uzun zaman sonra
geceyi içime çekip
gözlerimdeki o yağmuru dökerken
şairliğimle barıştığım o an
sana ait bir şarkı olurum kim bilir
hem de en kaybolmuş haliyle
en sevdanın en hasretiyle
ve belki de
hiç kimse bilmez
beni en çok sen bilirsin
sen anlarsın
sen..

ve belki
hiç susulmamış bir gecenin çatı katında
ben hâlâ seni
çocuk suskunluğumla bekliyor olacağım
adı konmamış vedaların cebinde
anahtarı kaybolmuş bir kapı gibi

ve belki
sözlerimiz her gece yoldaş olacak rüzgarla
çeyrek saatlik zaman dilimlerinde
gizli bir aşkın hatıralarını şehre fısıldayacak
bir göçmen kuş gibi
söylediğimiz her kelime
yapraklardan düşen sonbahar sabahı olacak

ve belki
bir sabah kalktığımda
gözlerinde aşkın kadim yolunu bulurum
seninle yan yana
sessizliği sararız aramızda
gözlerinde bu sefer kırık değil, yeni bir şarkı olur
sözlerin yeniden doğar
güvercin kanatlı hatıralarla

belki
o an hepimize yetecek kadar
hayal olacak belki kim bilir

ve belki
gözlerimde yaşanan savaşın içinde
her bir kırık, her bir yara
bir öpücükle iyileşir, dedim
ama sen
bütün acılarıma dokundukça
gözlerinde kaybolan yıldızlar
daha da yakınlaştı bana

belki
bir sabah seninle uyanırım
gönlümde kaybolan saatler
yavaşça geri gelir, zamanı yakalarız
elimi tutarsın, bu kez
her geçen saniye
bir ömrü sığdıran anılara dönüşür
ve aşk, korkusuzca
bütün sokaklarda yankılanır

ve belki
ne var ki
belki de seni beklerken
gönlümde ne çok yangın var
her bir kıvılcımda senin adını anarım
belki de aradığım tek şey
bu soğuk rüzgarda kaybolmuş
bir sen ve bir ben olur kim bilir..

Peri Feride ÖZBİLGE
29.04.2025