SEN EVDE YOKSAN..

Gönlümdeki sevda, bir büyük derman,
Kalbim hızla çarpar, sen evde yoksan.
Aştım nice dağı, susuz perişan,
Bütün umut biter, sen evde yoksan.

Rüzgar vurur yüzüm, hep deli deli,
Kapın kilitliyse, neylerim bilmem.
Yüreğim avcumda, geldim geleli,
Orda yoksan eğer, yaş döker didem.

Belki pencereden, bakarsın diye,
O sıcacık sesin, duysam yeterdi.
Geldim kapına bak, sana hediye,
Yokluğun kalbime, keder eklerdi.

Ya yanında başka, birisi varsa?
İçimdeki yangın, sönmez billahi.
Ya da kalbin benden, çoktan soğursa?
Çektiğim bu çile, bitmez vallahi.

Ayaklarım şişti, yollar bitmiyor,
Bir tas sıcak çorba, versen elinle.
Gözlerim bir seni, arar, yetmiyor,
Isınsam yanında, tatlı dilinle.

Otursak baş başa, gece uzasa,
Dertleri unutsak, senin dizinde.
Sevdan ile ruhum, göğe ulaşsa,
Huzur bulsam bir tek, senin gözünde.

Bu sokak doğru mu, adres bu mudur?
Kalbim yerinden çıkacak, nerdeyse.
Boşa mı koşturdum, bunca zamandır?
Sesin duymazsam ben, ölürüm öyleyse.

Hasan der, bu sevda, yaktı özümü,
Ne olur kapını, açsan yüzünü.
Sensizlik kararttı, benim gözümü,
Dayanamam inan, sensiz hüzünü..

Hasan Belek
24 04 25
Akçay