YORULDUM HAYAT..

Yıllar yüklenince, omuzlarıma,
Artık taşıyamam, yoruldum hayat.
Gönlüm sığmaz oldu, dar sınırlarıma,
Her günüm bir çile, yoruldum hayat.

Dost bildiğim yüzler, bir bir sırt döndü,
Güvendiğim dağlar, karlı göründü.
İçimdeki umut, ateşi söndü,
Her vefasız elde, karlı göründü.

Gençlik bir rüzgârdı, esti ve geçti,
Gidenler ardına, bakmadan seçti.
Felek bardağıma, zehrini saçtı,
Ömür tarlasına, hüzünler ekti.

Sabrım zorlanıyor, inceldiği yerden,
Kime dert anlatılır, yoktur ki süren?
Bezdim sahtelikten, yalan vaat veren,
Yolum çıkmaz girdi, arsız kaderden.

Bir liman ararım, sığınmak için,
Fırtınalar dinmez, bilmem ki niçin?
Kalbimde yaralar, kanıyor için için,
Bu dipsiz kederden, yoruldum hayat.

Hasan der, bu dünya, bir imtihandır,
Aldanma gülene, yüzüne candır.
Ruhum paramparça, gönlüm talandır,
Gerçeği ararken, ömrüm ziyandır..

Hasan Belek
21 04 25
Akçay