0
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
364
Okunma

Bilinmeyen en uzak yer, çoğu zaman bildiğin en yakın yerdir...
İnsanın kalbinde, belleğinde, hatta kendi sessizliğinde saklıdır en uzun yollar.
Bu şiir, bir arayışın, bir kayboluşun ve yeniden kendine dönüşün öyküsüdür.
Yakın görünen her şey, uzaklaştıkça derinleşir;
ve uzak sandığın o his,
bir anda en yakında beliriverir.
Bu dizeler, hem bir çağrı hem bir kabul...
Bir gidişin ve belki de en içten dönüşün izlerini taşır.
Gülmek istiyorum resimde gülüşler,
Bakmak istiyorum uzakta yankılar.
Eğilip kaldıramıyorum,
Kalbimde kırıklar.
Dalıyor bir boşluğa gözlerim,
Batıyor yüküm baktıkça geçmişe..
Yokluğunda çatlıyor yüreğim..
Yokluğunda uğultusuz ezgim..
İçimi dökersem kıyılara,
Rotası bozulur gemilerin,
Kıyında bulurum kendimi..
Bahçende açan güller,
Rüzgarlar çağırır beni..
Ben nerede bir yaz
Sen nerde ayaz..
Ben nerede bir nehir
Sen nerde deniz..
Kuruyacak tüm nehirler,
Göz pınarlarım da perçinler,
Batacak bir gün güneş,
Sönecek tüm ışıklar..
Bozguna uğratacak ay ışığı,
Denize düşen yakamozlarıyla;
Üzerime çöken karanlığı.
Toprağına düşer gibi,
Dalından kopan yaprak,
Umudunu hiç kaybeder mi?
Ben nerede bir yaz
Sen nerde ayaz..
Ben nerede bir nehir
Sen nerde deniz..
Ey sevdiğim değer verdiğim,
Yokluğunda yarım bir besteyim!..
Ey sevdiğim kıymet bildiğim,
Bilinmeyen uzaklarında kayboldum..
*Bulamıyorum seni..
Bulamıyorum beni..
İzmir - 2020
Birşairmungan
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.