biliyor musun
aklımdaki seni çoktan geçti şiirlerin
bilinmeyenlerin bilinmeyeni
iks üssü en, karesi kökü sen
kim bilir ne kadar güzelleştin
ölüm çukurlarına döndü gözlerin
mermer beyaz heykellerin
el değmemiş, en güzel büstü sen



her gün güneş göğsümde yeni bir gül
yazdan güze geçti günler
büyüdü ellerin; yaprak yaprak eylül/de/sen



ölü beyaz güvercinlerle çoğaldı bulutlar
güz yağmurlarıyla çilendi umutlar
bir güney iline gideceğini söylemiştin
aklımın köşesinden bile geçmezdi
gidip de dönmiyeceğin
bir kasırga koptu güneşte ansızın
sevda yangınlarının ortasında
çöktükçe çöktü, iliklerime işledi sızın



haziran’dan sonra temmuz’u sorma bana
kül oldu zaman
küçüldü dünya cam bir kavanoz kadar
akvaryum bekçisi gibi dikildim başına
ama yürüdüğüm yollarda hiç çıkmadın karşıma



ağustos’ta bal aktı beyaz incir dudağından
ben gül kokladım gecede ay kucağından
şimdi ekim’indeyim yangınların
bilirsin yayla toprağı
erken atılır buğdayları
katar katar göçüp gitti turnalar
ben kaldım kanadı kırık
denizime süzdüm
gerdanında uçan dolunayları



kuzeye göçtü bulutlar
oturup da başbaşa, ağlayamadık bile seninle
hâlâ hasta mı ninen; bitmedi mi yalanın
yolun düşerse, selâm söyle bu deliden
öperim ellerinden


dağıtırken beni bir daha
dağların üstünde güvercin bulutlar
aç kurtlarca ufka saldıran güneş
nar çiçeği bir gülle vurdu hedefini sularda(?)
ayrılık şimdi
havanın
suyun
toprağın kanında sülüğen
iki elim tutuşup kalırken ya/kanda
uzak dağlar ardında
başını kaldırdı kuşlar göğsünden
yas bağladım gönlümce



taradım saçlarını salkımsöğütlerce
seninle yandım
güneş oldum yıldızların kapısına dayandım
sevgi ışığıyla geçtim kozmosun gözelerinden
koklaştım fena fillâh ile sıçrayıp insan-ı kâmilden
aşamazdım beni bende
öyle görkemli, öyle gönençli güç var ki sevgide
minnetle varlığına şükreden ben
ulaştım HAK’ka bedende



Tanrım;
avuçlarıma yüz sürdürten
kudretince büyütme sevgimi
yokluğuna dayanamam; yitiririm kendimi
kavuştur seveni sevene
şükürler olsun
çaldım ışığından, nurundan, gördüm vahdetini
ateşle suladın gönlümü
verdiğin tini...



Şaban AKTAŞ
04.11.1998 / GÜN BATIMI / ANTİK SİDE LİMANI