Şiirinizde, geçmişe, hayallere ve hatta kendine yapılan bir veda hissediliyor. Sanki içsel bir yolculuğa çıkmak gibi...

Yüreğiniz dert görmesin kıymetli şairim
Nicelerini okumak dileğiyle
Saygı ve selamlarımla, sağlıcakla kalınız

Umutları rüzgâra vermişsin, buna bir anlam yüklemek gerek, değil mi? Yani, umutların bir kuş gibi, savrulup gitmiş. Her şey geçer, zaman akar, bir bakmışsın, veda ettiğin tüm düşler birer rüzgar olmuş. Sadece bir bakış var geriye doğru, ve orada seni hatırlayacak kimse yok, belki de sadece birkaç satır kaldı ardında. Anlatımındaki yalnızlık, insanın içinde hissettiği o tuhaf sessizliği çağrıştırıyor. İçimde bir isyan demişsin, bazen öyledir, hayatın telaşı içinde kendini kaybedersin. Ama belki de bu, insanın yolunda gitmesini sağlayan bir güçtür.

Sana söyleyebileceğim tek şey, geçmişinle barışman gerektiği, ama yine de eskiyi bir kenara bırakıp yeniye doğru yürümendir. Çünkü zamanın sunduğu her şey, insanın elinde en sonunda kaybolur. Veda etmek, belki de bir kurtuluş yolu.

Şiirini okurken, birden bire hayatın ne kadar basit, ama bir o kadar da derin olduğunu hatırladım. Düşler ve hayaller, hepsi birer yelken gibi savruluyor rüzgârda. İnsan bazen kaybolur, bazen de bulur kendini. Ama senin şiirinde o kaybolan ve bulanan kişi, tam da hayatın ta kendisi gibi. Bir sade ve naif üslup içinde, tüm duyguları bu kadar güzel anlatabilmek, ancak senin gibi kıymetli bir şairin yapabileceği bir şeydi. Teşekkür ederim.