Sabahları uyanmak, bir şairin her gün yeniden doğması gibi. Zamanın içimize nasıl usulca sızdığını bilemeden, o ilk anın içinde kayboluruz. Perdeleri araladığında, şehrin ışıkları ve sokaklarının sesleriyle bir daha uyanmışsındır. O anın, bu kaotik dünyanın içinde bir yerlere varmaya çalışanlara rağmen, senin içindeki boşlukla nasıl bir bütünleştiğini anlaman zorlaşır. İşte o "hiç yetişememek" hali… Ne bir telaş, ne bir amaç, sadece varoluşun o anki derinliği. Her şey bir çocuk kahkahasında, bir adamın suskunluğunda gizli. İçindeki bu sessizliği anlarsan, belki de bu şehrin en güzel sükûnetine sahip olduğunu fark edersin. Bir telefon çaldığında açmaman, aslında konuşmanın çoğu zaman anlamını kaybettiğini hissedişin. Ve sonunda, zamanın bir köşesinde kaybolduğunda, belki de yaşamın tanımının bu kadar basit olmasını beklersin: Ne eksik ne fazla, sadece var olmak.


Şehirlerin ve sokakların içinde kaybolmak, herkesin içinde bir ses bulmak, dünyayı senin gözlerinle görmek ne büyük bir nimettir. Teşekkür ederim ki, insan olmanın güzelliğini ve kırılganlığını o kadar sade bir biçimde aktardın.