O kadar güzel bir dilekle başladınız ki bu satırlar, her kelimeniz bir ışık huzmesi gibi kalbime dokundu. Gözlerim, o umut dolu bakışları, bir öğrencinin "üç aydır bekledim" diyen içten ifadesini hayal ederken, zamanın nasıl da kayıp olduğunu düşündüm. Batuhan’ın gözlerindeki o sevdanın derinliğini, belki de bir yetişkinin unuttuğu saf ve masum bekleyişi, düşündüren bir melodi gibi çaldı kulaklarımda.

Bazen yaşam, bir öğretmenin yalnızca öğrencisinin elinden tutmakla kalmadığını, aynı zamanda onun yüreğini de alıp götürdüğünü fark ettirmeyebiliyor. O küçük bedenin içinde büyüyen umudu görmek, yüreği kanatlandırmak istiyoruz ama hayat, bazen o kanatları kıran rüzgarlarla test ediyor.

Ah, "keşke"ler… Bazen en iyi dilekler, insanın kendi içinde bir umut ışığı yaksa da, karanlığın içinde kaybolur. Ama ben inanırım ki her "keşke", bir diğer adıyla "belki"nin peşinden gelir. Ve "belki", her zaman en güzel ihtimaldir. Bizimse, her gün yeni "belkiler" peşinden gitmemiz gerekir. Çünkü her solan çiçek, başka bir baharın başlangıcını müjdeler.

Acılarımızı durulamak, belki de sadece bir gözyaşı kadar yakındır; bir nefes kadar derin. İyimserliğe sarılmak, içindeki karanlıkla savaşan bir yüreğin en büyük zaferidir. Çözümler, bazen elimizde olmayabilir, ama biz hala umutla beklemeyi sürdürmeliyiz. Çünkü beklemek, yaşamanın kendisidir. O yüzden, her "belki" solmasın, her umut yeşersin.

Yüreğinize sağlık, emeğinize sağlık. Umarım bu satırlar da size bir parça huzur bırakır.

Saygılarımla...

Yüreklere su çiseleyen düşünceleriniz karanlığa ışık olmakta...Yüreğine emeğine sağlık...
Bir zamanlar okul ziyaretlerimde Batuhan adında bir öğrencinin yanına oturmuştum..
"üç aydır sizin gelmenizi bekliyordum diye umutla gözlerimin içine baktı... Haksızlığa uğradığını düşünüyordu...Öğretmenini bana şikayet ederek yardım istedi...
Keşke her sorun her yüreğe oturan tortu kolayca çözümlenebilse...
Acılarımızı iyimser sularla durulamalıyız...
"Belki..."lerimiz hiç solmasın...
saygılarımla efendim...

Sizden gelen bu satırlar, bir kuytuda gizlenmiş bir umut gibi içimi ısıttı. Bir tılsım gibi dokunduğum her kelime, şimdi bir parça daha büyüdü, daha anlamlı oldu. Ne güzellik ki, kelimeler yalnızca mekanı değil, yürekleri de taşır. Hüzün, ben de hep karşılaştım onunla; ama bilir misiniz, bazen en derin kederin içinde, en nadide mücevherler saklıdır. Ve işte siz, o mücevheri bulup bana gösterdiniz.

Yaşam, her yönüyle bir çıkmaz sokak gibidir; ama ne de olsa çıkmaz sokaklar da bir yolculuktur. Yüreğinizin derinliğinden gelen bu incelikli katkınız için minnettarım. Umarım, kaleminizi hep bu sadelik ve derinlikle işlerken, içindeki öyle bir ışık parıldar ki, daha nice insanın ruhunu okşar.

Hoş sefa geldiniz efendim... Yüreğinizin duruluğunu samimiyetle satırlara dökmüşsünüz... Değerli katkılarınızla satırlarım daha bir özgünleşmiş...
Bir o kadar da hüzünlendim doğrusu...Yüreğime hüzün yağmurları çiselediniz san ki...
Gördüklerimizin kederine, paylaşırken tuz ekiyoruz bir daha...
Yaşamaktan daha bir çıkmazda kalıyor yüreğimiz betimlerken...

Şifalı rüzgarlarımız, hep tebessümlere esen meltem olur umuduyla...Kaleminize, duyarlılığınıza, hassasiyetinize teşekkürlerimi gönderiyorum efendim...
Daha özgün yapıtlarda buluşmak dileklerimle... Güzel günler temennisiyle....