Maziye dönüp’ te, baktım’ da şöyle.
Yaşadığım hayat, boş’ umuş meğer.
Dalıp’ ta geçmişi, düşündüm şöyle.
Geçen o yıllar, boş’ umuş meğer.

Kime dost dedimse, sırtımdan vurdu.
Can dediklerimse şu, canımı aldı.
Dertlerle, çileyle, şu yürek doldu.
Dostluklar hepten, boş’ umuş meğer.

Köşklerin sarayın, hanında olsa.
Herkes seni, ağa, bey kralda bilse.
Kesen ve kasan inan, altınla dolsa.
Ölümlü bu hayat, boş’ umuş meğer.

Merhamet dünyada, servetin olsun.
Gönül gözün, sevgiyi saygıyı görsün.
Yüreğin hep insanlık, aşkıyla dolsun.
Bundan gayrısı, boş’ umuş meğer.

Bir gün o Azrail, kapına gelir.
O tatlı canını ise, bir anda alır.
Yaşadığın ömür, hep yalan olur.
Haktan gerisi, yalanmış meğer.

Ozan Muhlis sözüm, sanadır önce.
Görürsün gerçeği ise, ecel gelince.
Yüreğin sızlar o an, pişman olunca.
Yaşanan ömürse, boş’ umuş meğer.



Muhlis SÜNBÜLCÜ.