Ben kendim için hiç yaşamadım
Hep fedakar hep veren oldum
Sormadım sorgulamadım
Hayır diye asla demedim

Ben kendim için hiç yaşamadım
Güneşimi çaldılar sesimi çıkarmadım
Gece yıldızlarımı çaldılar sustum
Asla suskunluğumu bozmadım

Ben kendim için hiç yaşamadım
Can dediklerim canımı yaktılar
Can evimden canımı koparıp aldılar
Bir de karşıdan gülüp baktılar

Ben kendim için hiç yaşamadım
Gözlerimden yaş yerine kan akıttılar
Kanayan yüreğime ilaç yerine
Gözlerime baka baka zehir kattılar

Ben kendim için hiç yaşamadım
Yaşarken bile mezara soktular
Üzerime bolca toprak attılar
Yüzüme gülenler ardımdan
çukur kazdılar

Ben kendim için hiç yaşamamışım
Bu kadar canıma ben nasıl kıymışım
Neden ,niye diye susarak
ses çıkarmamış
Yeri göğü bir birine katıp yakmamışım

Nefes almak yaşamak gülmek varken
Mutluluğun yollarında coşmak varken
Her karanlığın sonunda gün doğarken
Ayşe’m sen neden kendin için hiç
Yaşamadın?

Yaşanmış yaşananlar karmış geride
Umut dolu yarınlar gelsin beriye
Susmak diye bir hece yok gelecekte
Mutluluk benim olacak vermem kimseye

Sonunda uyandı uyuyan yüreğim
Geriye geldi benimde güneşim
Çiçekler açıyor bak gönül bahçemde
Şiirler dile geliyor yazdığım her hecede..
….. Ayşe Alioğlu ..15.03.2025 Hagen