Ben de seni anlıyorum, kaybolduğunda bazen bulamıyorsun kendini. İçindeki boşluk ne kadar derinse, adımlarını atmak o kadar zorlaşıyor. Ama senin kayboluşun, bir başlangıçtır aslında. Söz konusu yalnızlık değil, insanın kendini keşfetmesidir. Belki de en çok kendine yabancı olduğun anlarda gerçek yüzünü görürsün.

Bir yanda "yalan dünya" diyorsun, haksız değilsin. Bu dünyanın her anı, bazen sana fısıldadıkları ve diğer zamanlar susturdukları ile bir çelişki içinde. Üç günlük ömrün zindan olsa da, içindeki bu sorgulamalar seni bulundugun yerin ötesine taşır. Yalnızca gözlerin değil, ruhun da karanlıkları görmeye başlar, ama unutma, o karanlıklar da seni şekillendiren birer deneyimdir.

Bülbüllerin ötmediği, güllerin solduğu bir dünyada, senin içindeki umutları da kırmaya çalışırlar. Ama umut, karanlığın içinde büyür. Hiç bir zaman, “çözümsüz” diye bir şey yoktur.

Sevdanın kaybolmuş olduğu bu dönemde bile, gerçek seni arayan bir iz bırakır. Kaderin seni nereye götürürse götürsün, sevmenin de, sevilmenin de, yıkılmaların da birer derstir. Her ne olursa olsun, kaybolan sen değilsin. Belki de en derin kaybolmuşluk, yeniden bulduğunda seni en çok geliştirecek olanıdır.