Ve beşinci mevsimin, gönlüme düşeli ayrılık yağmuru
Hiç bitmeyen görkemli yalnızlığım sırıtır akşamla
Yollarımı Tegel’e bağlamışlar Berlin’in, işkenceli
Hüzün şarkılarıdır çınlayan kulaklarımda
Uzaklarda bekçi düdükleri sıtma nöbetinde
Yaşanmaya değer mi bu dünya ?
Gülüyorum... hıçkırık gibi

Bir sıcak bakıştı, dost yüreklerden aradığım
Oysa bana getirdiğiniz
Bir yürek dolusu hüzün verdiğiniz
Hep bu yüzdendir, durup durup ağladığım
Sabah - akşam ellerim semaya asılmıştı
Görmediniz

Yalnızlığımı ihaleye çıkardım inadına
Zifirimsi acılarla boğuşuyorum
Demiştim kendime ; olacağı buydu er-geç !
Yağmurlu akşamlar, siyah geceler gelecek
Bir daha gitmeyecekti gözlerimden, bir daha
Şarkılar dinleyecektim, hüzünle iç içe
Öyle işte, karanlık ve akşamdan kalma

Şimdi kalbimde sızlayan yaralar mı ne
Nedir bu günlerce huzursuzluğum
Bir dalıp, dalıp gitmeler
Artık gitmeyecekti
Saçaklarıma tüneyen baykuşlar
Yoksa gülüşlerime uzanan ağıtlar mı var ?
Nedendir bu gece böyle umutsuzluğum

Geceler hep uzun, vedalar yorgun
Bir büyük gidişin eseridir bu
Yalnız ve kimsesizliğimin eseridir solgun
Her bir yerde, hep adım adım
Sesindi, ellerindi aradığım
Yokluğunu içtim ; anlamadan ne yedim ne içtim
Acılarımı tapuladım, vazgeçtim yoruldum
Acılarımı gönlümün akşamlarına

Günay Koçak

22. 2. 2025