Öyle kötü günler oldu ki ömrümde, canımdan bezdirdi beni bu hayat
Öyle yalnız hissettim ki kendimi, bazen kırıldı sanki bütün kol kanat
Ve öyle mutsuz etti ki beni kader bütün mutluluklara inat
Ama ben yine de yaşadım bu hayatı, bir anından bile zevk almayarak.

Öyle kırdılar ki insanlar kalbimi ,öyle kırbaçladılar ki şu bedenimi
Bir sorma fırsatı bile bulamadım suçumun nedenini,
Ve öyle ağlattılar ki acılar gözlerimi,
Ama ben yine de yaşadım içimde, insan olmanın güzelliklerini.

Öyle sorular sordular ki insanlar, bana cevabı olmayan
Öyle cezalar verdiler ki bana süresi dolmayan
Ve öyle şeyler istediler ki benden, hiç bir yerde bulunmayan
Ama ben yine de aradım doğruyu, doğruyu bana yasaklayanlardan.

Öyle yalanlar duydu ki kulaklarım, yalan olduğunu bile söylemekten korkarım
Yalan olduğunu bile bile, ben yine de bu yalanlara umut bağlarım.
Ve öyle korkarım ki insanlardan ,bir tek onları yaradan güce taparım.
Ama yine de paylaştım onlarla bu hayatı, çünkü onlar gibi bende insanım.