YALNIZLIK

Bu yalnızlık fazla geldi...
Ne vakit istesem yalnız kalmayı,
Gördüm ki tenhâ diye sığındığım her köşe,
Hakk’ın cemâlinden bir davetmiş aslında.

Baktığım her yerde derin bir izin,
Ruhumun kıvrımlarından geçmiş ezelî nişanın.
Meğer "yalnızım" dediğim her an,
Benliğimden bir perde inmiş gözlerime.

Katre katre işledi ruhuma o ilk sesin,
"Ben kimim?" diye sordu kalbim, titredi bu seferde.
Âlemler arası bir seyahat başladı içimde;
Katman katman on sekiz bin âlem açıldı,

"Men arefe nefsehu..." fısıltısı duyuldu derinden.
İşte buydu bende saklı o ölü hayat;
Her yağmur tanesinde binbir rahmet,
Ve yeniden dirildi "Hayy" ismiyle bu sönmüş hayat.

Aşk, görmeden işlemişti bir kez kanıma,
Bu bir sevda bağımlılığı değil, ruhun intisabıydı.
Anlık gel-gitler sarmışken dört yanımı,
Yalnızlığın en koyu, en darda olduğu anda;

Ne gökten geldi o ses, ne yerden...
Kalbin mihrabından yükseldi bir nida:
Allahu Ekber.
Bir davetiye sunuldu ruhuma:
"Gel, hasbihal edelim..." diye.

O an anladım ki, yalnızlık koca bir yalan;
Varlık O, gölge olan ise benmişim.
Fazla gelen o ağır yalnızlık,
Ruhuma dar gelen fani benliğimmiş.

Ben eridikçe sır açıldı, perde kalktı aradan;
Yalnızlık bitti, hasbihal başladı vahdet makamından.